366 



HET TÜIGHUIS DER DIEEEÏf. 



of een ware bloeddorst zulke dieren drijft om al het levende , dat onder 

 hun bereik komt , te vernielen. Andere roofdieren weder zullen , wan- 

 neer zij voor een oogenblik geen sterken honger hebben , toch de kans 

 niet laten voorbij gaan om eene prooi te bemagtigen, en verlustigen 

 zich dan een tijdlang in den doodsangst van hun slagtoffer. Ik behoef 

 slechts het wreede spel van de kat met de muis te herinneren. 



Doch zonder hierover verder uit te weiden , willen wij de wapenen 

 van die dieren , welke zich met de ligchamen van anderen voeden , van 

 iets naderbij beschouwen. Het aantal en de verscheidenheid dier wape- 

 nen is echter zoo groot , dat wij slechts bij eenigen kunnen stilstaan. 



In de eerste plaats vallen ons de tanden en klaauwen der verscheu- 

 rende dieren in het oog. Wijden wij een oogenblik onze aandacht aan 

 de eersten , maar ook slechts een oogenblik , want indien wij hen zoo 

 naauwkeurig en van nabij wilden beschouwen als zij het verdienen , we- 

 gens de vele opmerkingswaardige bijzonderheden, welke zij aanbieden, 

 dan zouden wij daaraan veel meer ruimte moeten besteden , dan waar- 

 over ik thans beschikken mag. 



Eeeds dadelijk valt ons het groote verschil in het oog tusschen de 

 tanden van plantetende en van vleeschetende zoogdieren. Die der eerst- 

 genoemden hebben trouwens alleen ten doel het afsnijden en vermalen 

 van het voedsel , die der laatsten daarentegen het grijpen van een levende 

 prooi, het afrukken en verscheuren van het vleesch , het verbrijzelen 

 van beenderen. De snijtanden nemen daaraan weinig deel ; zij staan 

 trouwens geheel vooraan in den mond , d. i. daar , waar de kracht van 



Fig. 8. 



Schedel van een Leeuw. 



de kaak het ge- 

 ringst is. Maar 

 zie hoe de groo- 

 te , daarachter 

 geplaatste 



hoektanden , 

 met meer of 

 minder scherpe 

 zijkauten ne- 

 vens elkander 



heenglijden , 

 en zoo , van bo- 

 ven en van be- 



