HET TÜIGHÜIS DEK DIEREN. 



379 



andere stukken , welke wij hier kortheidshalve voorbijgaan , een soort 

 van hefboomtoestel ontstaat , die door verscheidene spieren bewogen 

 wordt. Elke stekel eindigt in een zeer fijne spits en op eenigen 

 afstand daarvan is de buitenzijde bezet met eene rij van zeer scherpe 

 weerhaakjes, als de tanden van een zaag. In den toestand van rust 

 ligt de angel in het achterlijf verborgen. Eerst wanneer de bij of 

 wesp steken wil , stulpt zij haar wapen naar buiten ; de twee zaag- 

 stekels vormen dan de uiterste spits , en , wanneer de wond gemaakt is 

 en het gift er in is uitgestort, wordt zij nog vergroot door de heen 



Fig. 21. 



en weder beweging dier twee zagen. 

 Yv^aarlijk , indien een mensch zulk 

 een wapen had bedacht , dan zoude 

 men het teregt een helsch moordtuig 

 noemen ! 



Straks zeide ik , dat in het alge- 

 meen de lagere afdeelingen van het 

 dierenrijk de meeste giftige soorten 

 tellen. Dit wordt althans in zoo verre 

 bevestigd, dat juist die afdceling, 

 welke men met den algemeenen naam 

 van Coelenteraten of Maagzakdicrcn 

 bestempelt , en welke door de eenvou- 

 digheid der bewerktuiging verre be- 

 neden de meeste overige afdeelingen 

 staat , schier enkel vergiftige soorten 

 bevat. Yergiftig in dien zin , dat wij 

 menschen wel is waar niet voor deze 

 dieren behoeven bevreesd te zijn , maar 

 alleen daarin , dat zij gifttoestelku be- 

 zitten , die voor kleinere en zwakkere 

 dieren dan zij zelve zijn , gevaailijke 

 wapenen zijn. Al de dieren dezer 

 afdeeling , waartoe de Meduzen en de 

 Hydra viridis , bij eene tw intigmalige Polypen behooren , bewonen het water, 

 vergrootiDg. verreweg de meesten de zee. "Wanneer 



men een zeebad neemt, dan gebeurt het soms, dat men plotselijk eene 

 brandende pijn ontwaart , alsof men een brandnetel had aangeraakt. Die pijn 



