HET TXJIGHUIS DER DIEREN. 383 



even zoovele voordeelen , die sommige individu's in staat stellen huti 

 leven langer te rekken , dan andere iets minder goed bedeelde , welke 

 grooter gevaar loopen van reeds vroegtijdig in den strijd om het bestaan 

 te bezwijken. En hetzelfde gevolg zal ook een hoogere graad van die 

 eigenschappen hebben , welke men met den algemeenen naam van het 

 instinkt bestempelt , waardoor de dieren gedreven worden tot handelin- 

 gen, welke in overeenstemming zijn met hunne bijzondere levensbehoef- 

 ten , alsmede van het verstand , dat hen leert , op grond van vroegere 

 ervaring, met overleg te handelen. 



Zoo hebben derhalve die individu's , welke in eenigerlei opzigt boven 

 hunne soortgenooten uitmunten , de meeste kans van gespaard te blijven , 

 totdat zij den leeftijd bereikt hebben , waarop zij de soort kunnen voort- 

 planten. En daar nu de eigenschappen der ouders op hun kroost over- 

 erven , zoo is er derhalve eenige waarschijnlijkheid , dat eene volgende 

 generatie reeds iets vooruit zal hebben boven eene voorafgaande , al is 

 het verschil ook zoo gering , dat het zich niet of ter naauwernood laat 

 waarnemen. Maar indien honderden, duizenden, ja millioenen genera- 

 tiën op elkander in den loop der tijden volgen , dan hoepen zich die 

 verschillen op en eindigen met tot zoo groote afwijkingen van den oor- 

 spronkelijken stam vorm te worden , dat eindtermen der reeks nog 

 slechts eene verwijderde overeenkomst met dezen hebben. 



De natuur doet hier hetzelfde als hetgeen de veefokker doet , die het 

 ras tracht te veredelen , door ter voortteling die individu's te kiezen , 

 welke zekere eigenschappen , die hij wenscht te bestendigen , in hoogere 

 mate dan anderen bezitten. Het was daarom , dat darwin aan deze 

 werking der natuur den beteekenisvoUen naam van „natuurkeus" heeft 

 gegeven. Dat zulk eene vervorming der dierenwereld langs dien weg 

 heeft plaats gehad gedurende de millioenen jaren , welke aan de tegen- 

 woordige schepping zijn vooraf gegaan , en dat daarmede eene langzame 

 vervolkomening van die dierenwereld , in zijn geheel beschouwd , ge- 

 lijken tred hcoft gehouden , kan niet moer betwijfeld worden door hen , 

 die bekend zijn niet de vorderingen, welke de wetenschap in onzen tijd 

 gemaakt heeft , al vermag deze nog op verre na niet al de vragen , 

 welke dienaangaande bij ons oprijzen , te beantwoorden. 



Yoor die allengsche vervolkomening was de strijd om het bestaan , 

 met al de ellende en het lijden, die daaraan verbonden zijn , noodzakelijk. 



Het is trouwens even zoo onder ons menschen. De nood is de beste 



