WETENSCHAPrELIJK BIJBLAD. 



13 



komen met vele van die voortbrengselen van menschelijke kunstvl^t, die 

 in de museums van Frankrijk en elders aangewezen worden als tot de 

 meest verwijderde oudheid opklimmende , — en 2) dat het menschelijk 

 geslacht in die streken post-düuvmal is. In de Mémoires de V Académie de 

 Stanislas wordt de vindplaats aldus beschreven : humus 1,10 m.; geelachtig 

 zand 1,25 m. ; kwartszand met gerolde keisteenen , gemengd met aderen 

 van groenachtig witte klei 1,50 m. ; ondoordringbare klei met beenderen 

 van hedendaagsche dieren 0,80 m. ; zand met groote keijen van grijze 

 kwartsiet, beenderen van hedendaagsche dieren en een nucleus en twee 

 scherpsnijdende splinters , die uit obsidiaan schijnen te bestaan , 2,05 m. — 

 Bij eene oppervlakkige beschouwing schijnt deze opgave het gevoelen 

 van hen te begunstigen , die hier weder een bewijs van den hoogen ouder- 

 dom des menschelijken geslachts zien. Doch wanneer men in 't oog houdt, 

 dat de opgaaf der vindplaats alleen berust op het zeggen der werklieden , 

 en dat van den »nucleus'' tien langwerpige splinters afgeslagen blijken te 

 zijn en wel zoo , dat de kanten der sneden scherp zijn , even als ook de 

 beide splinters of messen , die er bij gevonden zijn , zeer scherpsnijdende 

 randen bezitten . — dat dus noch de nucleus , noch die messen afgesleten 

 en afgerond zijn , zooals alle , zelfs de hardste diluviale steenen in het 

 departement de la Meurthe , dan komt H. tot deze conclusiën : 1) of de 

 werklieden hebben zich vergist omtrent de ware ligplaats; 2) of, zoo zij 

 zich niet vergist hebben , was het terrein , waarin de voorwerpen zich be- 

 vonden , zeer zeker geremaniëerd ; 3) in beide gevallen leefden de men- 

 schen , die de splinters hebben afgeslagen, na de vorming van het dilu- 

 vium , en hebben wij hier een nieuw voorbeeld van de vele en verschil- 

 lende oorzaken van dwaling , die men bij de studie van dit vraagstuk tel- 

 kens ontmoet. {Com.pt. rend. , Tom LXVII , pag. 1145). D. L. 



Subfossiele hippopotamus op Madagaskar. — De tegenwoordige zoogdieren 

 van Madagaskar verschillen , gelijk bekend is , van die van alle andere 

 deelen der aarde ; men vindt er o. a. geen enkelen vertegenwoordiger van 

 de groote herbivoren van Afrika en Azië. Eene ontdekking van a. gean- 

 DIDIER bewijst, dat dit niet altijd zoo geweest is. In een moerassig ter- 

 rein te Amboulitsate , op de westkust van Madagaskar , heeft hij de over- 

 blijfselen gevonden van ongeveer vijftig hippopotami , vermengd met 

 beenderen van Epiornis en van andere uitgestorven dieren. De subfossiele 

 hippopotamus van Madagaskar , door geandidier H. Lemerlei benaamd , is 

 veel kleiner dan H. amphibius , en verschilt daarvan in eenige osteologi- 

 sche bijzonderheden , waaromtrent wij naar het oorspronkelijke verwijzen. 

 Behalve de hippopotamus- en epiornis-beenderen , behoorden de overige 



