20 ALBUM DER NATUUB. 



bank van Avicüla tarentina, die b^ 40 tot 50 vademen diepte op vier 

 uren afstand van de kust begint en 25 uren lang en 1 uur breed is. 



Hg. 



Eene nieuwe variëteit van het kiezelzuur. — Men kende tot dusverre het 

 kiezelzuur in twee toestanden , namelijk in den gekristalliseerden toestand, 

 als kwarts , met een spec, gewigt van 2,6 , en in den amorphen toestand , 

 waarin het ook in de natuur als opaal en hyalith voorkomt , met een 

 spec. gewigt van 2,2 tot 2,3. Prof. g. vom rath heeft thans eene beschrij- 

 ving gegeven van een kiezelzuur, dat gekristalliseerd is, maar het lage 

 spec. gewigt van het amorphe heeft. Het is tot dusverre alleen gevonden 

 aan den krater van een uitgebranden vulkaan , namelijk den berg San 

 Cristobal bij Pachuca in Mexico , op spleten en in kloven van trachyt. 

 De kristallen zijn klein , niet grooter dan 1 millim. Daar zij doorgaans 

 tot drielingen vergroeid zijn , heeft het mineraal den naam van tridymit 

 ontvangen. De grondvorm der kristallen is een hexagon-dodecaëder ; zij 

 behooren dus tot het hexagonale stelsel , maar hunne hoeken en asafme- 

 tingen zijn verschillend van die der kwartskristallen. {Journ. f. prakt. 

 Chem., CIV, p. 459). Hg. 



Bombyx Yama-mai. — Het schijnt , dat de teelt van dezen zijdeworm , die 

 hier te lande en elders al reeds was opgegeven, aan den baron v. bretton 

 op het kasteel Eatfalu , bjj Essegg, in Oostenrijk, beter gelukt is. In 

 1867 had hij meer dan 4000 cocons verkregen. Thans meldt hij aan 

 GUÉEiir-MENNEViLLE , dat hij in 1868 14000 cocons heeft gekregen , welke 

 hem ongeveer 3 kilogrammen uitmuntende eijeren hebben opgeleverd , 

 waarvan hij bereid is een gedeelte aan andere zijdeworm-kweekers af te 

 staan. {Les Mondes , XVIII, p. 414). Hg. 



Wegen, waardoor miasmen in het organisme dringen. — Chauveau {Bij- 

 hlad 1868 , bladz. 35) stelt op den voorgrond , dat de moleculaire granu- 

 latiën , die de giftstof der besmettelijke ziekten uitmaken , met behulp 

 van de haar eigene bewegingen door dierlijke vliezen kunnen heendringen. 

 De huid is nu wel is waar zeer aan de inwerking der middenstoffen bloot- 

 gesteld , maar de opperhuid is te dik en te stevig om het vergift gemak- 

 kelijk door te laten , en die gedeelten der huid , bij welke eene proef om 

 door bloote applicatie (niet inoculatie) te besmetten , soms bij uitzonde- 

 ring en met moeite gelukt , omdat de opperhuid er zeer dun is , zijn 

 wegens hunne ligging zeer weinig aan besmetting blootgesteld. Bij de 

 slijmvliezen daarentegen is de voorname voorwaarde voor de indringing , 



