34 ALBUM DER NATUUE. 



die daar hun voedsel vinden , bestaande in kleine pteropoden {Clio borealis , 

 Lhnacina arctua) , kleine crustaceën [Cetoch'lus septentrionalis) en Medusen. 

 Gewoonlijk schrijft men die kleuring aan deze dieren zelve toe. Dit is 

 echter , volgens eene mededeeling van eobert bkown , in 1867 aan het 

 botanisch geselschap te Edimburg gedaan , niet juist. De eigenlijke kleur 

 wordt teweeg gebragt door eene parelsnoervormige diatomee , welker 

 snoeren ongeveer -^^^ E. duim breed zijn , maar tot y'j duim lang kunnen 

 worden. Deze diatomee is in onnoemlijk groot aantal voorhanden en drijft 

 nabij de wateroppervlakte. Zij strekt tot voedsel voor de genoemde kleine 

 dieren, welke zich daartusschen ophouden, en deze weder op hunne beurt 

 voor de walvisschen. (Petermann's Geogr. Mittheil. , 1869, -p. 21). 



Hg. 



Het vliegen van insekten. — Reeds op bl. 24 van dit Bijblad is gewag 

 gemaakt van het onderzoek van makey over het getal vleugelslagen der 

 insekten. 



De door hem verkregen getallen verschillen echter merkelijk van die , 

 welke anderen afgeleid hebben uit de toonshoogte van het geluid, door 

 de vleugelbeweging veroorzaakt. M. meent , dat dit komt , omdat men 

 op laatstgenoemde wijze twee trillingen, die van de op- en vandeneder- 

 beweging der vleugels , geteld worden , zoodat de op die wijze verkregen 

 getallen het dubbel van de werkelijke zouden bed vagen. (Dit komt ons 

 voor onjuist te zijn ; de reden van het verschil kan echter in de door 

 LAKGLOis gevonden eigenlijke stemorganen liggen. Ref). 



Voorts heeft M. nog op optische wijze de beweging der vleugels van 

 insekten trachten te bepalen. Deze methode is vernuftig. Hij plakt met 

 vernis op de vleugels een stukje goudblad en laat daar de zon op schijnen. 

 Wanneer nu het insekt zijne vleugels snel beweegt, dan ziet men, als 

 gevolg van de persistentie der gezigtsindrukken , dat zij de figuur van een 

 8 maken. Uit de gedaante van die 8 nu laat zich besluiten , dat het vlak 

 des vleugels gedurende den bovenwaartschen slag verschilt van dat gedu- 

 rende den benedenwaartschen slag , iets dat voor de verklaring van de 

 door de vleugels uitgeoefende kracht van veel gewigt is. 



Hij leidt daaruit namelijk af, dat de vleugels gedurende het op- en 

 nedergaan eene kleine wentelende beweging maken , in dier voege , dat , 

 tijdens de nederdaling , de bovenvlakte zich iets naar voren , en gedurende 

 de bovenwaartsche beweging iich iets naar achter wendt. Hij schrijft 

 deze wentelende beweging echter niet toe aan de werking der spieren , 

 maar alleen aan het maaksel der vleugels , die de sterkste nerven aan de 

 , voorzijde hebben en achterwaarts meer vliezig en daardoor op dit punt 



