16 HET EILAND FRIESLAND. 



Zeno vertelt aldus : Een Frieslandsclie visschersbark , door een storm 

 naar het westen gedreven, kwam aan een eiland, Estotiland genaamd, 

 welks inboorlingen onder hunnen koning in eene goed gebouwde en 

 bevolkte stad woonden. De Frieslanders bleven op het eiland , leerden 

 de aldaar gesprokene taal en een hunner bezocht ook de binnenlanden. 

 Het eiland wordt als kleiner, maar veel vruchtbaarder dan IJsland be- 

 schreven. De inboorlingen , met kunst en nijverheid niet onbekend , 

 hadden eigenaardige schriftteekens. In de bibliotheek van den koning 

 waren een paar latijnsche boeken , die echter niemand hunner kon ver- 

 staan. Met Groenland stonden zij in handelsbetrekkingen ; in scheep- 

 vaart waren zij weibedreven, maar het kompas kenden zij niet. 



Als wij ons herinneren , wat wij nit de noordsche saga's van het oude 

 verkeer tusschen Groenland en Amerika , of beter Vinland en Markland , 

 zooals het daar genoemd wordt , weten , dan klinkt zeno's verhaal al 

 weder niet al te onwaarschijnlijk. De latijnsche boeken konden door 

 den bisschop eiuk in het jaar 1121, of ook door den zoon van helze 

 in 1285 naar Estotiland gekomen zijn. Het eiland ware dan misschien 

 te zoeken in het tegenwoordige Anticosti of Cap Breton. Wat het ge- 

 bruik van het kompas betreft, zoo is opmerkenswaardig , dat, wanneer 

 hiervan werkelijk in het stuk van den ouderen zeno sprake is geweest , 

 dit geschrift dan het oudste zoude zijn , waarin wij dat werktuig uit- 

 voerig vermeld vinden , ofschoon wij met zekerheid weten , dat de mag- 

 neetnaald reeds omtrent het midden der 12de eeuw in Europa bekend was. 



De koning van Estotiland, toen hij zag, dat de vreemden zich van 

 het kompas bedienden , haalde hen over tot eene expeditie naar het 

 zuiden , waar zij een land Droceo zouden ontmoeten. Hier ging het 

 den goeden Frieslanders evenwel zeer slecht. Zij kwamen in aanraking 

 met kanibalen , die hen allen opaten. Slechts een hunner word gespaard 

 wegens zijne bijzondere behendigheid in het visscheu en gaf aanleiding 

 tot eenen oorlog tusschen de hoofden der wilden. Ieder verlangde hem 

 in zijn bezit te hebben; hij werd van den een naar den ander gestuurd 

 en leerde zoo het land kennen. Hij noemt het eene nieuwe wereld , 

 waarvan de inboorlingen niet eens geleerd hadden zich met dierenvel- 

 len te kleeden. Met pijl en boog gewapend, beoorloogden zij elkander 

 voortdurend en de overwinnaar at den overwonnene op. Meer ntiar 

 het zuidwesten zouden meer beschaafde volken wonen , die het ge- 

 bruik van de edele metalen kenden , steden en tempels bouwden , maar 

 aan hun goden menschenoffers bragten. 



