02 SPANJE. 



witte uijen , hier dikwijls van de grootte van een kinderhoofd. Eoss- 

 MassLEK telde aan eene streng , aan welke een man eene goede vracht 

 zoude hebben, slechts 14 stuks; voorts gevogelte, geheel geslagt en 

 tot op het braden na gereed gemaakt ; vleesch , zeevisch van allerlei 

 kleur en gedaante ; bloemen , vooral dahlia's en anjelieren in groote 

 menigte, en zoo is dit eiken dag; maar 's Zondags nog het meest. 



Op de verschillende markten van Spanje zamelde EOSSMassLER tot 14 

 soorten van landslakken en daaronder zeer zeldzame , welke in overgroote 

 hoeveelheid gegeten worden. Do Spanjaard noemt de eetbare soorten 

 meest caracoles en die ze inzamelt caracoleros , welke op de kalkrotsen 

 gewoonlijk hun meesten voorraad opzamelen. Het woord harokol is ook 

 in ons land niet onbekend. Men geeft dien naam hier meest aan de 

 Selix pomatia , welke ik ook wel op buitenplaatsen in Holland en Eries- 

 land opzettelijk heb zien aanhouden. Ook is er een welbekend geslacht 

 van hoornslakken : Carocolla. 



RossMassLER vond in de korven der caracoleros in Spanje 3 voor de 

 wetenschap nog geheel nieuwe soorten. Met ver van Malaga vond hij 

 een struik van JVithania frutescens , naauwelijks een voet hoog , zoo over 

 en over bedekt met hoornslakken , de gewone Helix pisana , dat hij ze 

 bij handenvol daarvan zoude hebben kunnen afnemen , als de inzame- 

 ling niet wat moeite gekost had , omdat de slakken den mond hunner 

 horentjes met eene kalkachtige zelfstandigheid zeer vast aan de schors 

 der struik hadden vastgekleefd. 



Wagnee verhaalt in de beschrijving zijner reizen door het regentschap 

 Algiers , dat het door abd-el-kader geslagen Pransche leger door gebrek 

 zoude zijn omgekomen , als het niet in de vlakte van Tlelat letterlijk 

 alle struiken met hoornslakken en wel met Helix Diqootetiana bedekt 

 gevonden had. Drie dagen lang leefde het leger daarvan, zonder eene 

 vermindering in het aantal dezer dieren te kunnen bespeuren. 



In Nederland heeft men de gewone hoornslakken op de boomen 

 {Helix nemoralis en liortensis) en andere soorten van Helix , de fraaije 

 Clausilia , de kleine glinsterende Bulimus en een nog kleinere Pupa 

 onder de landslakken ; maar van de landslakken wordt , zoo ver ik weet, 

 geene gegeten , behalve de straks gemelde harohol , en dit geschiedt nog 

 zeer zelden. Zij zijn bij ons in het algemeen ook niet overvloedig , 

 daar ons de kalkrotsen ontbreken. 



V. H. 



