STOFJES IN DE LÜCET. 89 



heid te geraken deed tyxdall de lucht , in plaats van door eene vlam , 

 strijken langs helder roodgioeijend platina. Dit geschiedde met behulp 

 van eene buis van dit metaal , met een weefsel van platinadraad gevuld , 

 die in een gasfornuis werd verhit en waardoor heen de lucht gaan 

 moest , voordat zij de zuiveringsbuizen bereikte. Ook hierdoor , even als 

 door de vlam , werd zij geheel van stofjes , van alles wat in het sterkste 

 licht kon zigtbaar worden , bevrijd , als men haar slechts langzaam langs 

 het gloeijende metaal deed strijken. De buis , met die lucht daarin , 

 was dan waarlijk optisch ledig, slechts als men de toetreding te snel 

 deed plaats hebben , vertoonde zich , even als bij het gebruik der vlam , 

 de. rook als een hoogst fijne blaauwe wolk in de buis. 



De rook , maar wat was deze eigenlijk ? Toch niet de deeltjes zelve , 

 niet of maar weinig veranderd in zaraenstelling , slechts veel fijner ge- 

 worden door de aanraking met het gloeijend metaal? Neen, want het 

 licht, dat door de „blaauwe wolk" werd teruggekaatst, vertoonde zich 

 bij een optisch onderzoek , waaromtrent wij hier niet in nadere bijzon- 

 derheden zullen treden , zoo ten eenenmale anders dan dat wat terug- 

 gekaatst wordt door de onveranderde stofjes , dat er aan eene gelijk- 

 soortigheid tusschen deze en de d^^eltjes der wolk niet te denken viel. 

 Slechts zoude men in de omstandigheid , dat eene langzamere beweging 

 der lucht aan deze laatste deeltjes tijd liet om daaruit te bezinken voor 

 zij de proef buis bereikte , aanleiding kunnen vinden tot het beweren , 

 dat men die wolk met evenveel regt kan beschouwen als bestaande 

 uit den asch van de stofjes, als uit den rook, bij hunne verbranding 

 ontstaan. Maar hoe dit ook zij , de deeltjes waren , dit bleek overtuigend , 

 brandbaar , en dus van organischen aard. 



Desniettemin bleven zij onveranderd in het brandpunt van een 

 groeten hollen spiegel , als deze de stralen der zon of van het elektriscli 

 koollicht terugkaatste. Dit bewees echter niets tegen lyinne brandbaar- 

 heid ; men wist toch reeds van vroeger, dat dunne zijdraden in dezelfde 

 omstandigheden onveranderd blijven , ja , dat de ragfijne draden , die 

 men van gesmolten hars en schellak door uitrekking verkrijgen kan , iu 

 de door een brandspiegel zamengedrongen zonnestralen niet eens smelten , 

 veel minder verbras den. 



Eene vlam bleek dus het meest voor de hand liggende middel om de 

 stofjes uit de lucht weg te nemen. Men behoeft zelfs geene proef buis 

 om dit aan te toonen. Als men in den magtigen cylindrischen straal- 



