SrOFJES IN DE LUCHT. 91 



gloeijing zigtbaar werd , en zelfs eene flesch , met heet , nog niet eens 

 kokend , water gevuld , bragt een gelijksoortige uitwerking te weeg. 

 Tyndall verklaart dit verschijnsel door te zeggen : de stofjes worden nu 

 niet verstrooid , niet verbrand , maar slechts achtergelaten. De warme 

 oppervlakten verdunnen de lucht en maken haar^ maar niet de stofjes 

 ligter ; zij stijgt dus op , zonder deze. Iedereen, die deze stofjes in de 

 lucht heeft zien zweven , door den minsten ademtogt medegevoerd , zal 

 zich misschien door deze verklaring niet bevredigd gevoelen en meenen , 

 dat zij nog verdere toelichting door proefnemingen behoeft. 



Zuurstof, waterstof, stikstof en koolzuur, met behoorlijke voorzor- 

 gen ontwikkeld , brengen dezelfde duisternis teweeg , als men ze in 

 den lichtbundel uitgiet of laat opstijgen. Ook het gewone lichtgas, 

 zooals het uit de buisgeleidingen komt , doet hetzelfde. De werking 

 der vlam en van heete oppervlakten op de met stofjes bezwangerde 

 lucht was dus geene eigenaardige , die alleen op die lucht wordt uit- 

 geoefend : zij bestaat alleen daarin , dat die lucht door haar van hare 

 stofjes wordt beroofd. 



Keeren wij tot die lucht met hare stofjes terug en stellen wij ons 

 voor , dat zij weder in een deel van de lucht van 't overigens donker 

 vertrek , waar wij ons bevinden , door een bundel stralen van de zon 

 of van elektrisch licht zijn zigtbaar gemaakt. Laat dan iemand zijn 

 geopenden mond in dien bundel dompelen en ademhalen. Zie , de stof- 

 jes worden door den luchtstroom naar zijn mond , in zijn mond mede- 

 gevoerd en komen dus in zijn longen ; wie weet hoeveel duizenden er 

 in weinige oogenblikken daar in komen ! En 't eenigst verschil tus- 

 schen hem en ons is dit , dat wij zien wat hi] inademt , maar dit niet 

 kunnen zien van ons zelven. Dit in aanmerking nemende , zal niemand 

 zulk een gezigt bijzonder streelend noemen. Maar wachten wij ons 

 ook hierbij voor overdrijving! Bij het uitademen ontstaat volstrekt 

 geene gaping in den bundel ; de lucht is dus , naar het schijnt , even 

 digt met stofjes bezet als zij de longen verlaat , als toen zij daarin 

 kwam. Is dit zoo , dan behoeven wij ons om de stofjes volstrekt niet 

 te bekommeren , want er blijft daarvan niets in de longen achter. 

 Maar is dit waarlijk het geval? Onze experimentator — men begrijpt 

 dat ik hier beschrijf, wat tyndall deed bij zijne voordragt — zal op 

 die vraag een beslissend antwoord geven. Zie , hij neemt een glazen 



