IETS OVER DE WEEKDIEEEN. 101 



gaan. Aldus beschrijft hij het feit^). „De paal worm kwam langzamer- 

 hand uit den koker , waarin hij zich teruggetrokken had , te voorschijn , 

 kroop met den voet voorwaarts en betastte vervolgens het reeds aanwezige 

 kanaal , dat hij verder wilde verlengen. Aan het einde van hetzelve 

 gekomen , vond hij den weg versperd en nam hij zijne schelpen te baat. 

 Hij begon zich te bewegen eerst langzaam achterwaarts , daarna met 

 versnelde beweging voorwaarts. Zoodanige beweging brengt een stoot 

 voort. 'Na dezen volbragt te hebben , zette hij den voet uit , waardoor 

 zijne schelpen de zijwanden aanraakten en deed nu wederom eene lang- 

 zame beweging achterwaarts , waardoor hij de houtwanden met de schel- 

 pen afraspte. Daarna verplaatste hij het ligchaam een weinig , hetzij 

 regts of links en ging al weder met een snellen stoot voorwaarts en 

 met eone langzame beweging achterwaarts , om op nieuw dezen heen- 

 en wedergang met eene kleine verandering van het ligchaam te ver- 

 volgen. Aldus ging hij voort van onderen op langs de regterzijde naar 

 boven ; langs dienzelfden weg naar beneden en ving aan wederom van 

 onderen op , langs de linkerzijde naar boven en terug naar beneden , 

 diensvolgens in eene halve wenteling des ligchaams voor elke zijde en 

 bij eene voorwaartsche en achterwaartsche beweging bij eiken stoot of 

 gang. Had hij nu deze togten volbragt , dan nam hij eenige oogen- 

 blikken rust , ging de afgewerkte deelen met den voet na en arbeidde 

 voort , tot dat hij zijne taak had volbragt." 



Niet terstond na hare geboorte dringen dè paalwormen in het hout, 

 korter of langer tijd bewegen zij zich vrij in het water , zetten zich 

 vervolgens niet al te diep onder de waterlijn aan het hout vast , boren 

 zich loodregt in hetzelve in en bekleeden hare holte naarmate zij voort- 

 gaan met kalkmassa. Op eenige diepte gekomen , wenden zij zich altijd 

 groeijende naar de rigting der houtvezelen en verlengen hunne buizen 

 in den korten tijd van 1 — 2 jaren langzaam tot 2 voet en daarboven , 

 terwijl zij daarbij elkander altijd uit den weg gaan. Intusschen arbeiden 

 zij in den winter weinig en zijn niet altijd even menigvuldig en ge- 

 vaarlijk. "Vooral in jaren , waarin er weinig regen valt , de rivieren laag 

 staan en zoo de larven door het zeewater medegevoerd landwaarts in 

 kunnen dringen , zijn zij het meest te vreezen. 



') Zie Verslagen en mededeelingen der Koninklijke Academie van wetenschappen^ 

 afd. natuurkunde, van 1862, deel XII, pag. 142 en volg. 



