IETS OVER DE WEEKDIEREN. 107 



II. 



Als wij , geëerde lezers , eenen blik slaan in de groote huishouding 

 der natuur, dan staan wij verbaasd, wanneer wij zien, op welke wijze de 

 dieren ten opzigte van hun voedsel van elkander afhankelijk zijn. 

 Bij voortduring treedt het steeds wederkeerend schouwspel der ver- 

 woesting en vernietiging ons voor oogen , zoodat er welligt geen geslacht 

 van dierlijke wezens bestaat , wier voortbestaan niet meer of minder 

 afhankelijk is van den dood en de verdelging van andere. Dat echter 

 deze orde der dingen , hoe gruwzaam zij ons ook moge toeschijnen , 

 tot het welzijn van het geheel dienstig is , kan niet in twijfel ge- 

 trokken worden, en door eene zorgvuldige blootlegging der daadzaken 

 hoop ik u te overtuigen , dat de weekdieren geen onbeduidend aandeel 

 daaraan nemen. Het zou mij echter te ver voeren , zoo ik u alle soorten 

 van dieren wilde optellen , aan welke zij tot voedsel verstrekken , ik 

 zal mij alleen bepalen tot die, welke eene bijzondere belangstelling opwek- 

 ken of onmiddellijk in de behoefte en het genot van den mensch voorzien. 



Als wij met de zoogdieren beginnen , dan is het niet vreemd te ver- 

 nemen , dat verscheidene walrus- en dolfijnsoorten , welke de wereldzee 

 bewonen , voor het grootste gedeelte van armvoetige , Brachiopoden , en 

 andere schelpdieren leven , of dat de walvisch het voor zijn vreeselijk 

 ligchaam noodzakelijk voedsel verkrijgt van de millioenen viuvoetige 

 mollusken , in het bijzonder van het geslacht Clio , welke in de 

 Ijszee te vinden zijn ; doch minder bekend is het zeker , dat ook 

 landbewoners zich van weekdieren der zee meester trachten te maken. 

 Van sommige apensoorten weet men , dat zij zeer belust zijn op allerlei 

 soort van schelpdieren , welke zij op het strand vinden. In hoever 

 echter het verhaal van carreei gemelli waarheid bevat , dat de Oerang- 

 Oetang bij het openen der schelp en eer hij het dier tracht te grijpen , 

 eerst eenen steen tusschen de kleppen schuift om te beletten , dat 

 door het digtslaan van deze zijne pooten zouden gekwetst worden, of van 

 den prediker aap , die volgens dampier de oesters , welke hij gebruiken 

 wil , op eenen steen legt en met eenen anderen steen de schelp stuk 

 slaat om zóó zijn buit magtig te worden , durf ik niet beslissen. Ook 

 de vos versmaadt , wanneer hij hongerig is , geene mosselen , en de 

 waschbeer, wiens huid voor de hoedenmakers na dien van den bever 

 het meest geschat wordt, leeft, wanneer hij zich in de nabijheid van 



