IETS OVER DE "WEEKDIEKIN. 113 



van Nieuw-Holland en Nieuw-Zeeland gegeten wordt , de Tridacna gigas 

 namelijk. Dit dier verkrijgt soms een buitengewonen omvang , en niet 

 zelden vindt men er , waarvan de schaal meer dan honderde ponden 

 weegt en het dier 20 kilo voedzame spijs oplevert. 



Ook onder de eenkleppigen zijn er vele soorten , welke ik niet met stil- 

 zwijgen mag voorbijgaan. 



Yoor zoover ik weet , wordt in ons land van de cephalopoden geene , 

 van de gasteropoden slechts eene soort gegeten en dit is nog eene 

 zeeslak. Vroeger eene aangename versnapering , zelfs voor den gegoe- 

 den burger , wordt de alikruik , Litorina litorea , tegenwoordig meestal 

 slechts door den geringeren man genuttigd en nog wel in die plaatsen , 

 welke digt aan zee of aan de monden der groote rivieren gelegen zijn. 

 In de laatste jaren wordt eene niet onbelangrijke hoeveelheid van deze 

 dieren uit ons land naar onze Britsche naburen uitgevoerd. De waarde 

 der huisjes-slakken als voedsel schijnt men niet te kennen. Tot genees- 

 kundig gebruik wordt nu en dan de segrijnslak , Helix adspersa , en tuin- 

 slak , Selix nemoralis, opgezocht , daarvan met melk een lijmig afkooksel 

 gemaakt en dit aan kinkhoestlijdertjes te drinken gegeven , in enkele 

 gevallen met een goed resultaat. Het is echter opmerkelijk te zien , 

 met hoeveel afkeer de volwassenen dien drank beschouwen , welke door 

 de kinderen echter gaarne gebruikt wordt. 



In de zuidelijke landen van Europa denkt men anders daarover. 

 Vooral in zuidelijk Frankrijk , in Spanje en Italië worden buitengewoon 

 groote hoeveelheden van verschillende soorten van het geslacht Selix 

 als voedsel gebruikt , terwijl tegenwoordig ook wel beginnende tering- 

 lijders zich aan eene dusgenaamde slakkenkuur onderwerpen. Eene der 

 grootste, de wijngaardslak, Helix pomatia , is van deze het meeste bekend. 

 Reeds bij de Eomeinen had zij een groeten naam en met zeer veel zorg- 

 vuldigheid werd zij in de daarvoor ingerigte , dusgenaamde Cochlearia 

 gevoederd en vet gemaakt. Zij bekwamen daardoor eenen buitengewonen 

 omvang en werden aan de lekkerbekken duur verkocht. In Zwitserland 

 vindt men nog daarvoor aangelegde tuinen en bij millioenen worden zij 

 in de lente , vooral in de groote vastendagen , als zij hun winterdeksel 

 nog hebben, in den handel gebragt. Somtijds worden zij nog met hun 

 huisje voorzien in bouillon gekookt en zoo uit hetzelve , even als eene 

 oester uit hare schelp gegeten , of zij worden gekookt en met boter ge- 

 bakken , of met klein gehakt vleesch vermengd gestoofd. 



1870. 8 



