HENGELEN 



EN WAT DAARBIJ IS OP TE MERKEN; 



DOOE 



Dr. H. J. BROEES. 



Iedereen is ingenomen, ik met dit en gij met dat, 

 Maar zoo stil te zitten hensï'len ! 

 'k Dee veel liever 'k vreet niet wat. 



GOEVERNEüR, ABC boek. 



Er is een oud gezegde , A^olgens 't welk een visscher iemand is met 

 een langen stok in de hand , aan wiens eene einde een worm en aan 

 het andere een dwaas zit. De beschrijving is zeker niet vleijend 

 en klinkt niet liefelijk in de ooren van hem , die een liefhebber der 

 kunst van hengelen is. Een kunst noem ik het , want die het veld 

 ingaat in de meening , dat de visch van zelf aan zijn aas bijt , vindt 

 zich in den regel bedrogen en komt gewoonlijk platzak t' huis , of een 

 enkelen keer gebeurt het , dat de blinde fortuin hem begunstigt ; maar 

 toch niet hem „die wacht en stille zit." De goede visscher moet de 

 visch opzoeken , niet de visch hem. 



Dat zoeken, waarvan ik spreek, wijst reeds op iets meer dan louter 

 genot en uitspanning, zoo als het voor velen is, die den tijd zoeken te 

 dooden of van het visschen een drinkgelag maken. Voor den ambachts- 

 man is het dikwijls een kostwinning , en die weinig dierlijk voedsel kan. 

 krijgen, verschaft zich met den hengel somtijds een goed maal. Maar 

 ik herhaal het , het hengelen is een kunst , op ondervinding gegrondvest 

 en gij zult het mij moeten toestemmen , eene wetenschap , en een aller- 

 aangenaamste wetenschap. 



Velen zullen waarschijnlijk mijn stelling mot een glimlach begroeten; 



maar ik hoop hen te overtuigen. Ik begin met hen op de Engelschen 



te wijzen , die voortreffelijke boeken over het visschen bezitten en als 



een der beste schrijvers over dit onderwerp noem ik u den geleerden 



1870. 9 



