HENGELEIT EN WAT DAAEBIJ IS OP TE MERKEN. 137 



hun ook dikwijls tusschen de fijne takjes en worteltjes der waterplan- 

 ten ontsnappen. 



De Nepa met zijn twee verschrikkelijke scharen leeft meestal aan de 

 oppervlakte van het water, en zoodra er zich maar een insektje geplaatst 

 heeft op een kroosblaadje , hetzij om te rusten of om zijn eijcren te 

 leggen , pakt hij het in zijn verschrikkelijke knijpers mede. 



Onder de menigte watertorren munten vooral de Sydrophylus piceus 

 en de Bitiscus-&oorten uit. De hydrophylus, de groote zwarte tor, is een 

 planteter , de ditiscus , de bruine, een alvernielende vleesch vreter, die tot 

 zelfs vrij groote vischjes en vooral hagedissen aantast. De hydrophylus is 

 vooral merkwaardig om het aardige nestje , dat hij voor zijn eijeren 

 bouwt, een fijn weefsel met een klein mastje voorzien, dat buiten het 

 water uitsteekt , terwijl de ditiscus zijn langwerpige eijeren slechts in 

 den wilde strooit en ze zelfs opvreet. Hij is ^elfs dikwijls de plaag 

 van den beginnenden visscher , want hij tast zijn worm aan , vreet hem 

 af, doch heeft geen kracht genoeg om zijn tuig neer te trekken , zoodat 

 de visscher zich verbeeldende beet te hebben , zijn tijd met wachten nutte- 

 loos verspilt. Ik heb ze dikwijls zoo opgehaald. Ik ken geen grooter vraat. 

 Hij is onophoudelijk in de snelste beweging , altijd op alles aanvallende. 



Ik heb u hiermede eenigszins op de hoogte gebragt van de eigenlijke 

 bewoners onzer slootcn , waarvan velen tot aas der roofvisschen dienen. 

 Het water heeft ecliter een nog grooter deel tijdelijke bewoners, die 

 later onder een anderen , veel liefelijker vorm om ons heen in de lucht 

 zwieren en zweven, en ons moeijelijk kunnen doen denken aan die 

 veelal monsterachtige roovers , die wij uit de sloot met ons kroos hebben 

 opgehaald , ofschoon de larven der jufi'ertjes b. v. dikwijls er zeer 

 aardig uitzien. Ik mag u niet vermoeijen met de opsomming van 

 al deze dieren ; maar ik wil daarom uwe aandacht slechts op enkele 

 farailiën vestigen. In 't algemeen kunt gij aannemen , dat een groot 

 getal gevleugelde insekten hunne eijeren op waterplanten en in het water 

 leggen , die daar uitkomen , een poos als larven daarin leven en zich 

 dan aan de oppervlakte begeven om hun omkleedsel af te leggen , de 

 vleugelen te ontplooi] en en van bloem op bloem te zweven. Yele dezer 

 gevleugelde diertjes zetten zich op waterplanten neer , brengen haar 

 cijerleider zoo diep mogelijk onder water en als dan de plant afsterft, zak- 

 ken de eijeren op den bodem. Anderen kiezen daartoe afgevallen bladeren 

 van boomen uit , leggen daarop haar eijeren in een vezelachtig nestje 



