DE OUDSTK BEWONERS WvX EUKOPA. 165 



welk een (liepen indruk een togt naar de grot van Han , in Eelgië , op 

 mij maakte. Die enge doorgangen eensklaps uitloopende in hooge zalen, 

 versierd , waar het oog zich wendde , met druipsteen-vormen de een nog 

 verwonderlijker dan de andere — het wisselend licht dat de fakkels der 

 gidsen hier en ginds in die wijde ruimten deden vallen — die terugtogt 

 in het bootje op het onderaardsche meir , nu alles zoo stil, zoo onbe- 

 grijpelijk stil was om u heen en het vaartuig als door onzigtbare handen 

 scheen te worden voortgestuwd over het donkere water, tot eindelijk een 

 halve cirkel van fiaauw en weifelend licht zich in de verte vertoonde , 

 die allengs helderder werd tot bij het uitkomen uit de grot het volle dag- 

 licht verbijsterend u in de oogen straalde — zie, 't was een tooneel van 

 geheel andere natuur, dan dat , 't welk we genieten als het zonnig land- 

 schap zich uitbreidt aan onzen voet , maar een tooneel nogtans ook vol 

 grootschheid en poëzie. Intusschen , waar ons, reizigers voor ons genoegen, 

 de schoon versierde zalen dier druipsteengrotten uitsluitend boeijen en w^ 

 steeds naar de wanden en de zoldering zien , wijdt de oudheidkenner 

 hoofdzakelijk zijn aandacht aan den bodem dier holen , waarop onze voet 

 achteloos voorwaarts schrijdt. Want in dien bodem vindt hij de bouw- 

 stoffen voor de vroegste geschiedenis van het menschelijk geslacht. Dat 

 leem bevat de resten van menschelijke wezens , vereenigd met die van 

 diersoorten, aan welke we den naam van voorwereldlijke plegen te geven. 

 Inzonderheid wanneer een zware laag van harden druipsteen den bodem 

 als plaveit en daaronder die overblijfselen worden gevonden in zulk een 

 toestand , dat de mogelijkheid van latere bijeenvooging er door wordt 

 uitgesloten , ziet hij in die grotten voor zijne wetenschap een rijke winst. 

 Welnu , de Belgische geneesheer , van wien ik daar even gewaagde , 

 heeft in zijn land meer dan 40 zoodanige grotten onderzocht en daaruit 

 de overtuigendste bewijzen bijeengebragt van het bestaan des menschen in 

 oen tijd , waartoe geen enkele geschrevene oorkonde , geen enkele over- 

 levering zelfs opklimt. Maar om die bewijzen in handen te krijgen was 

 eene ijzeren volharding noodig. Sommige dier grotten toch waren niet 

 zoo gemakkelijk bereikbaar. Zoo moest dr. schjueelijstg (de geleerde Belg, 

 die op het veld dezer onderzoekingen zich een eernaam verworven heeft) 

 om tot de opening van het hol van Engis door te dringen , zich dagen 

 aanéén aan een touw, dat aan een boom gebonden was, laten afzakken. 

 Toen hij nu de eerste onderaardsche galerij bereikt had , w^as hij ge- 

 noodzaakt op handen en voeten te kruipen door een naauwen gang, 

 die in ruime kamers uitkwam. Daar kon men hem vinden jaren aaneen 



