168 DE OUDSTE BEAV OKERS TAN ETJROPA. 



genoemde kan worden toegevoegd, 't Is een bonte catalogus , waarin 

 beenen en ivoren naalden , nevens jagtfluitjes uit de voetbeenderen van 

 het hert vervaardigd , naast uitgeholde blokjes graniet , als onze hazel- 

 nootkloppers en een gansche reeks andere zaken voorkomen. Maar altijd 

 speelt de steen , de nog ongepolijste , maar nu reeds beter bewerkte steen 

 onder al die voorwerpen de hoofdrol. En hier acht ik het de plaats den lezer 

 bekend te maken met eene verdeeling in tijdvakken van geheel den vóór- 

 historischen tijd , die onder de geleerden algemeen wordt aangenomen. 

 Zij spreken namelijk van een steen- , een brons- en een ysér-tijdvak , 

 eene indeeling , die daarop is gebouwd , dat men in den aller vroegsten tijd 

 noch brons, noch ijzer aantreft, en men zich toen alleen van steen en 

 werktuigen bediende. Straks echter wordt de steen zeldzamer en wordt 

 het brons gebezigd. Maar ook dat verdwijnt en maakt voor ijzer plaats, 

 terwijl dan daarmee tevens de geschiedkundige tijd een aanvang neemt. 

 Nu moet men zich echter niet voorstellen , dat die tijdvakken slechts een 

 enkele 100 jaar hebben geduurd. Ze omvatten ieder een tijdvak van 

 duizende van jaren. Zelfs moet het steentijdvak een ontzaggelijk aantal 

 eeuwen hebben geteld. Daarom ook heeft men daarin weer onderafdee- 

 lingen aangenomen. Het oudste steentijdvak , waarin de mensch met 

 den holenbeer en den Mammouth of Siberischen olifant , het middelste , 

 waarin hij met het rendier in Centraal-Europa zamen leefde , het jongste, 

 dat zich aansluit aan de periode , waarin het brons verschijnt. En evenmin 

 mogen we vergeten, dat de grenzen tusschen die perioden niet met juist- 

 heid te trekken zijn. De steen- of bronstijd is in de verschillende landen 

 van Europa niet op hetzelfde tijdstip begonnen ; ook bezigde men nog 

 steenen wapenen , toen men de bearbeiding van het brons reeds kende , 

 bronzen nog, toen de bewerking van het ijzer geen geheim meer was. 



"Wat wij tot nog toe verhaalden, betreft dus alleen den tijd, waarin het 

 gebruik der metalen nog volstrekt onbekend was. Maar de veelal een- 

 vormige geschiedenis dier opdelvingen ging soms toch gepaard met omstan- 

 digheden van romantischen aard , gelijk uit het volgende blijken kan. 



Niet ver van de Pyreneën , in de nabijheid der stad Auriguac , ligt 

 een kleine heuvel , waarin zich , tusschen gras en struikgewas verscho- 

 len , de opening bevond van een konijnenhol , gelijk aan de jagers uit 

 de buurt wel bekend was. Nu gebeurde het op zekeren dag , dat een 

 wegwerker, terwijl hij bezig was met het spoor van een konijn te ver- 

 volgen , zijn hand stak in die opening, omdat hij meende , dat het diertje 

 daarin zijn toevlugt had gezocht. Wie echter schetst zijne verbazing toen 



