DE OUDSTE BEWOKEKS VAX KLTvOPA. 169 



hij , met den arm zoo ver reikende als hij kon , in stede van het konijn , 

 een groot en lang been daaruit te voorschijn bragt. Door nieuwsgierig- 

 heid geprikkeld , haalt hij zijn spade en zie na eenige uren gravens 

 gelukt het hem een zwaren regtopstaanden steen te ontblooten , die de 

 opening van eene kleine grot bleek af te sluiten. Na dien steen verwij- 

 derd te hebben, ontdekte hij, dat die holte vol beenderen lag, onder welke 

 zich 2 menschenschedels bevonden. Natuurlijk verbreidde het gerucht van 

 die ontdekking zich met bliksemsnelheid in den omtrek. Allerlei ge- 

 ruchten werden omtrent die grot met menschenbeenderen rondgestrooid. 

 En zoo besloot de burgemeester der plaats , ton einde de gemoederen 

 tot bedaren te brengen , al die overblijfselen zoo spoedig mogelijk en in 

 alle stilte te doen begraven. Hij achtte dit te meer zijn pligt , omdat 

 men zich toen juist in dat veel bewogen tijdperk bevond , dat aan de ves- 

 tiging van het tweede Fransche keizerrijk vooraf ging , en het gouverne- 

 ment er op gesteld was alles, wat opspraak verwekken kon , te vermijden. 

 Maar zooveel had onze maire toch wel gezien , dat de gevonden beende- 

 ren aan 17 menschelijke individuen van kleine statuur moesten toebe- 

 hoord hebben , en tevens , dat zich daaronder de overblijfselen van zeer 

 groote zoogdieren bevonden , vermengd met enkele vreemdsoortige voor- 

 werpen van kunstvlijt , welke hij de wijsheid had van te bewaren. Deze 

 voorwerpen kwamen later in handen van een Pransch geleerde , den heer 

 LAETET , die daardoor werd opgewekt om op de plaats zelve een naauw- 

 keurig onderzoek in te stellen. Ongelukkig dat niemand , zelfs de dood- 

 graver niet, in staat was hem op het kerkhof de plek te wijzen , waar 

 men die beenderen begraven had. Maar de grot zelve was er nog. Eu 

 toen hij nu deze onderzocht , bleek hem ras de hooge belangrijkheid van 

 de vondst , zoo toevallig gedaan. TJitgravingen in den bodem van de 

 grot , zoowel als in de helling van den heuvel , waarachter ze eeuwen 

 aaneen verborgen had gelegen , bragten zeer opmerkelijke zaken aan het 

 licht. Zoo vond hij vlak voor de grot , op een betrekkelijk geringe diepte 

 beneden den beganen grond , de sporen van asch en houtskool , vereenigd 

 met eene groote verscheidenheid van beenderen , waaronder er vele waren , 

 die aan uitgestorven diersoorten hadden toebehoord , en daaronder eene me- 

 nigte soortgelijke steenen werktuigen, als we vroeger reeds meermalen hebben 

 vermeld. De beenderen waren allen gebroken en gespleten. Maar bin- 

 nen in de grot was asch noch houtskool. "Wel lagen ook daar beenderen , 

 maar ze waren in hun geheel , ja enkele daarvan lagen in zulk een 

 stelling , dat de dieren , waaraan ze hadden toebehoord , klaarblijkelijk 



