170 DK OUDSTE BF.WONEKS VA3S* EUKOrA. 



daar ter plaatse niet waren genuttigd , maar met een bepaald doel in de 

 grot waren gebragt. Met minder trok het de aandacht , dat de voor- 

 werpen van kunstvlijt , die men binnen in de grot vond , schoener waren 

 van bewerking, dan die, welke daarbuiten lagen, dat men er versierselen 

 onder aantrof en zelfs een goed gevormd steenen mes , dat nog nimmer 

 gebruikt was. Maar ik mag , om niet al te uitvoerig te worden , niet 

 langer bij al deze dingen stilstaan. Genoeg , dat straks eenstemmig door 

 de geleerden werd erkend , dat men hier eene begraafplaats voor zich had , 

 welke tot de oudste tijden van het verblijf van den mensch in Europa 

 opklimt. De grot van Aurignac , zoo mogen we met zekerheid aanne- 

 men , was een doodenvertrek. De daarin gevonden werktuigen waren 

 den gestorvenen medegegeven op hun reis naar het onbekende land der 

 toekomst. En terwijl voor de grot een begrafenismaal was gevierd , had 

 men de dooden niet vergeten. De beste stukken van de op de jagt buit 

 gemaakte diereii had men voor hen weggelegd in de groeve , de beste 

 en nieuwste wapenen hun mede gegeven op hun togt door de doodsvallei. 

 Dat was geenszins ongewoon in de dagen der oudheid. Zoo geschiedt 

 welligt nog heden ten dage bij de wilde stammen van Noord-Amerika. 

 Althans een reiziger , die in het laatst der voorgaande eeuw de streek , 

 die tegenwoordig den staat Jowa uitmaakt , bezocht , verhaalt van soort- 

 gelijke begrafenisplegtigheden bij de Indianen. Men wil , dat schilleu 

 in zijn gedicht „Nadowessische Todtenklage" geheeten , de beschrijving 

 van dat Indiaansche lijkfeest gevolgd is. En nu is het opmerkelijk , hoe 

 volkomen zijn lied past op hetgeen we weten van de grot van Aurignac. 't Is 

 als had de dichter het er opzettelijk op vervaardigd. Zie, dus zingt hij: 



Zie , daar zit hij als voordezen , 



Regtop , op zijn mat , 

 Met dat kalm en lagchend wezen, 



Dat hij, levend, had. 



Doch, waar is de kracht dier handen, 



Waar des aderas magt , 

 Die den rook , als offerande , 



Jongst den geest nog bragt ? 



Waar het valkoog, dat te velde 



In der jaagren rei 

 Eens des rendiers sporen telde 



Op den dauw der wei ? 



Waar de voet , de vleugelsnelle 



Zwevende op de sneeuw 

 Met de vlugheid der gazelle 



En de vaart der meeuw ? 



