BK OfJ^STE I5i:^-0>'EUS VAX EUIIOPA. I"l 



Waar de armen , die zoo krachtig 



Spanden pees en boog ? 

 Ach, zij hangen neer, onmagtig, 



Want het leven toog. 



Wel hem ! 't oord is hem ontsloten 



Waar geen sneeuM'jagt zwiert, 

 Waar de maïs , van zelf ontsproten , 



't Vruchtbaar veld versiert. 



Waar van voglen hij de hoornen , 



Waar van wild hij 't woud , 

 Waar van visch hij alle stroomen 



Altijd vol aanschouwt. 



Met de Geesten spijst hij boven 



En liet ons alleen ; 

 Brengt , wijl wij zijn daden loven , 



Dan den doode heen. 



Brengt wat wij hem medegeven , 



En heft 't klaaglied aan. 

 Al wat lief hem was in 't leven 



Moge met hem gaan. 



Legt den bijl , zijns vijands vreezc , 



Onder 't hoofd hem neer, 

 (leeft, de togt zal verre wezen, 



Vleesch hem van den beer. 



Ook het mes , zoo scherp geslepen , 



Dat van 's vijands hoofd 

 Driewerf krachtig aangegrepen 

 ■" Skalp en hairlok rooft. 



Geef hem — dat zijn ligchaam prale ! 



Verwen in de hand : 

 Dat hij vurig rood moog stralen 



In der C eesten land. 



Men heeft getracht op grond van een aantal gegevens , die door 

 het naauwkenrig onderzoek van verscheidene grotten zoo in Frankrijk 

 als in Engeland en België geleverd zijn , en waarvan men de zekerheid 

 had, dat ze tot den vroegeren steentijd behoorden, zich een beeld te 

 schetsen der levenswijze dier oude volksstammen. "Weinig beduidend 

 mogen die gegevens zijn , wanneer men ze ieder afzonderlijk neemt ; te 

 zamen gevoegd , verkrijgen de slotsommen daaruit afgeleid groote waar- 

 schijnlijkheid. — Wij moeten ons die overoude volken dan denken als fami- 

 liën of stammen , die zonder in den eigenlijken zin des woords Nomaden 

 te zijn , toch een zwervend leven leidden. Want veeteelt kenden ze niet. 

 Zelfs ontbrak het hun aan huisdieren. Van den landbouw wisten ze 



