17:2 DE OUDSTE BEWONERS VAN EtTliOP.V, 



evenmiu iets af. Jagt en vischvangst waren hun eenige middelen van 

 bestaan. Dierlijke spijze was , met uitzondering van die vruchten , welke 

 de natuur van zelve aanbiedt , hun uitsluitend voedsel. Zij woonden in 

 grotten of open kampen. Gehuld in de huiden der dieren door hen op 

 de jagt buitgemaakt, bekampen ze met hun vuursteenen wapenen den 

 ontzaggelijken holenbeer of weten er het rendier mee te bemagtigen. 

 En waar straks de maaltijd wordt aangerigt , is het vooral het merg uit 

 de beenderen van het gedoode wild , dat ze als een lekkernij nuttigen. 

 Maar laat een rapport indertijd aan den minister van binnenlandsche 

 zaken in België ingediend , u , beter dan ik het kan , het beeld dier lang 

 vervlogen dagen schetsen. — „"VYijzien," zoo lezen we daar , „die over- 

 oude stammen in hunne sombere schuilplaatsen , gezeten rondom den 

 haard , waarop verbazend groote stukken vleesch rooken. Met handig- 

 heid en geduld vervaardigen zij hun gereedschappen van rendiergewei 

 en hun werktuigen van vuursteen , te midden der talrijke dierlijke over- 

 blijfselen , die hun slordigheid hun verhindert uit hun verblijfplaats weg 

 te ruimen. De huiden der dieren zijn onthaard en met behulp van 

 vuursteenen gereedschap en ivoren naald zullen er kleedingstukken uit 

 worden. Wij zien hen bezig met het vervolgen van wilde dieren , ge- 

 wapend met pijlen en werpspietsen. Wij nemen deel aan hunne maal- 

 tijden , op welke, na een gelukkige jagt, een paard of beer of rendier 

 wordt verorberd. Ziet, zij drijven handel met de streken, die men tegen- 

 woordig Frankrijk noemt. Daar halen zij schelpen en gitsteenen tot 

 sieraad , daar ook vinden ze den vuursteen , hun zoo onmisbaar , in over- 

 vloed aanwezig. Maar ook de kwade dagen komen. Een instorting van 

 het gewelf der grot, waarin zij schuilen , begraaft hun eenvoudige gereed- 

 schappen en noodzaakt hen naar elders de wijk te nemen. De dood 

 rigt zijn verwoestingen onder hen aan , en welke zorg hebben ze niet 

 voor die hun ontvielen ! AVij zien hen het lijk overbrengen naar een 

 grafspelonk. Een urn , wapenen , amuletten worden er bij geplaatst. 

 Een sluitsteen dekt de opening. Iets later begint het lijkmaal in de 

 nabijheid van het dooden verblijf. Het vuur vlamt op , de groote dieren 

 worden aan stukken gehakt en hun nog rookend vleesch onder de gasten 

 rondgedeeld. Welke zonderlinge plegtigheden hadden daarbij plaats , 

 gelijk aan die , welke onder de woeste stammen in de Amerikaansche 

 of Afrikaansche wildernissen heerschen, 't Valt onze verbeelding ligt 

 zich het dansen , zingen , bidden , dat daarbij plaats had , voor te stellen. 

 Maar de wetenschap is niet bij magte dat alles te doen herleven. De 



