174 BI'] OUDSTE HEVVONERS A^\.^r KUROPA. 



we ons hier in het midden van het tijdperk van den geslepen steen. 

 Yaak treft men onder die geslepen steenen werktuigen zelfs zeer prach- 

 tige exemplaren aan. Vooral is dit het geval in die merkwaardige 

 steenen graven, gewoonlijk dolmens geheeten, en wier verwantschap met 

 de hunnebedden in ons vaderland niet te loochenen valt. Trouwens 

 niet alleen in Drenthe en Denemarken vindt men die gedenkteekenen , 

 maar men mag wel zeggen , dat ze over geheel de aarde verspreid zijn. 

 't Zijn soms verbazende gewrochten, ware reuzengraven. Zoo bestaat 

 het Hunnebed te Tinaarloo uit elf zware rotsblokken , waaronder er een 

 is van 2| el lang. Ook heeft men berekend , dat de deksteen van het 

 gedenkteeken te Eolde alleen 18000 Ned. ponden wegen moet. Met 

 altijd hebben die dolmens denzelfden vorm. Soms vertoonen de ruwe 

 steenen kamers , die men uit deze rotsblokken zamenstelde , zich aan de 

 oppervlakte van den bodem. Maar niet zelden ook zijn die vertrekken 

 overdekt met hoopen zand en grind , zoodat ze zich als lage verheven- 

 heden van den grond , soms zelfs met struiken en boomgewas begroeid , 

 voordoen. Die gedenkteekenen nu zijn een rijke mijn van oudheidkun- 

 dige schatten. Sommigen zelfs doen ons denken aan een museum van 

 antiquiteiten in 't klein. De schoonste wapenen en werktuigen treft 

 men daar aan , niet zelden nog met de overblijfselen van de ter aarde 

 bestelde dooden vereenigd. Ontzaggelijk talrijk zijn die gedenkteekenen 

 en al naar men in hen 't zij steenen , 't zij bronzen , 't zij ijzeren werk- 

 tuigen vond , heeft men getracht ze naar tijdsorde te rangschikken. 

 Ook meent men in de wijze, waarop de ligchamen der dooden in het 

 graf werden bijgezet, een merkteeken te bezitten ter bepaling van den 

 meerderen of minderen ouderdom. Want , terwijl in sommige graven het 

 zielloos overschot in zittende of gehurkte houding werd aangetroffen , 

 vond men elders sporen van het verbranden der lijken , op andere plaat- 

 sen weer van een liggende houding. Nu wil men , dat de eerste manier 

 in het oudste tijdvak zal zijn gevolgd , het verbranden daarentegen met 

 de invoering van het brons zal zijn begonnen , de begraving in liggende 

 houding eindelijk het tijdperk van het ijzer zal kenmerken. Maar die 

 reuzengraven zijn het eenige niet, wat den oudheidkenner op het spoor 

 heeft gebragt van het bestaan en het leven van volken , over welke de 

 geschiedenis zwijgt. In Denemarken vindt men daarvan nog andere 

 teekenen. Daar toch worden op talrijke plaatsen aan het strand , soms 

 ook onder het vlak der zee , lage verhevenheden aangetroffen , waaronder 

 er zijn van 1000 voet lengte en 150 a 200 voet breedte. Nu eenslang- 



