DE OUDSTE BEWONERS VAN EUROrA. 17-0 



werpig , dan ringvormig van gedaante en in het midden open , zijn die 

 verhevenheden als zoovele banke}i yan ledige schelpen, oesterschelpen voor- 

 al. Men schreef de vorming daarvan eertijds toe aan de werking van het 

 water. Maar daar doet een Deensch geleerde de ontdekking, dat die schel- 

 pen allen ongeveer even groot waren (op natuurlijke schelpbanken komen 

 groote en kleine, oude en jonge dieren tegelijk voor) en dat zij tot eetbare 

 soorten behooren. Dit doet hem het plan opvatten om in die banken te gra- 

 ven. En nu komt hij tot het merkwaardig besluit , dat ook hier weer een 

 onwedersprekelijk teeken van het aanzijn des menschen aanwezig is. 

 Hij vindt namelijk onder die schelpen , met andere merkwaardige over- 

 blijfselen van kunstvlijt , vooral diezelfde steenen werktuigen terug , 

 welke de eerste periode der menschelijke beschaving hebben gekenmerkt. 

 Zelfs zag men op sommige plaatsen in die schelpophoopingen nog bewij- 

 zen van vuurhaarden uit platte steenen bestaande , waarop de sporen 

 van het vuur nog duidelijk konden herkend worden. Maar opmerkelijk — 

 geen enkel voorwerp trof men aan , dat van geslepen steen vervaardigd 

 was. Bouwende op deze laatste aanduiding , wilde men daarom die 

 schelpbanken terugbrengen tot den alleroudsten tijd. Maar andere 

 feiten , inzonderheid het ontbreken van dierlijke overblijfselen uit het 

 tijdperk der groote voorwereldlijke dieren , leidden tot een andere slotsom 

 en wettigden de meening , dat ze wel zeer oud , maar toch in lang niet 

 zoo antiek waren , als de voorwerpen in de grotten van België en Frank- 

 rijk gevonden. Waarschijnlijk stammen ze uit dezelfde dagen als de 

 dolmens en hunnebedden. En dat in die schelpophoopingen slechts ruw 

 bewerkte steenen messen en bijlen voorkwamen , verklaarde men daaruit , 

 dat we hier zouden te doen hebben met hoopen keuken-afval van aan het 

 strand levende stammen , die hoofdzakelijk in vischvangst en jagt hun 

 middel vonden van bestaan. Immers dat men in de graven der dooden 

 zijn kostelijkst huisraad neerlegde , terwijl men onder den afval slechts 

 wegwierp , wat weinig waarde had of tot de mislukte proeven der kunst 

 behoorde , spreekt van zelf. Eigenaardig is de naam , dien men in Dene- 

 marken aan deze schelpophoopingen geeft. Zij heeten daar Kjöhlcenmöd- 

 dinffs, een woord , dat volmaakt overeenstemt met ons „keuken-afval." 

 Tracht men zich nu weder eene voorstelling te maken van de levenswijs 

 dezer stammen , dan mag men als zeker aannemen , dat ze noch veeteelt , 

 noch landbouw dreven. Slechts den hond schijnen ze te hebben getemd. 

 In uitgeholde boomstammen waagden ze zich soms ver in zee , gelijk de 

 overblijfselen van visschen , die men slechts in diep water aantreft , be- 



