UE OU!).'<TK I5KAV0XKKS VA.N' EUliOl'A, iÖl 



scheuwereld ligt verspreid. Gemakkelijk zou het mij daarbij gevallen 

 zijn de verhalen , die ik reeds deed betreffende de merkwaardige ont- 

 dekkingen der laatste jaren , waardoor als 't ware een nieuw hoofdstuk 

 is toegevoegd aan de geschiedenis der menschheid , nog met vele andere 

 te vermeerderen. Maar ik heb mij opzettelijk bekort. Want 't zou 

 altijd maar weer dezelfde geschiedenis geweest zijn. En ligt er reeds 

 iets vermoeijends in het aanhooren zelfs van een kort en vlugtig over- 

 zigt dier ontdekkingen ; moest ik niet vreezen al te groote verveling 

 te wekken , wanneer de kroniek dier vondsten bovenmatig lang werd 

 gerekt y Daarom wil ik van andere soortgelijke onderzoekingen, die ook 

 elders in Europa of in andere deelen der aarde gedaan zijn en die allen 

 de reeds verkregen slotsommen hielpen versterken , zwijgen. En dat 

 te eer , omdat er ten aanzien van die voorgeschiedenis van ons geslacht 

 onwillekeurig bij ieder, die daarvan hoort, vragen oprijzen, die we 

 niet geheel buiten aanmerking mogen laten. Die vragen betreffen in 

 de eerste plaats den trap van geestelijke ontwikkeling, waarop we mogen 

 stellen , dat vooral die oudste bewoners van Europa zullen gestaan heb- 

 ben , wier leven nog zamenviel met dat van sommige lang uitgestorven 

 diersoorten. 



N"u zijn er, die beweren, dat we ons moeijelijk daarvan een te laag 

 denkbeeld kunnen vormen. Met hetgeen thans nog de wilden, de Bosch- 

 jesmannen , de bewoners van Vuurland zijn, zullen die oudste rassen, 

 welke Europa hebben bewoond , groote overeenkomst hebben bezeten. 

 Aan de gevonden beenderen , beweren zij , kan men ten duidelijkste 

 zien , dat ze niet schroomden zich te voeden met menschenvleesch , ja 

 kannibalen waren van de ergste soort. Die beenderen toch zijn meestal 

 gespleten , zóo gespleten , dat een beroep op de tand van het roofdier 

 niet iti staat is te verklaren, hoe ze in dien toestand zijn gekomen. 

 Daarbij vertoonen ze niet zelden de sporen der werking van het vuur. 

 Verder wijst men op de afwezigheid van alles , wat zelfs maar in de verte 

 geacht kan worden op het bestaan van een eerdienst te doelen. Niets , 

 wat naar godenbeelden lijkt , heeft men gevonden. Maar vooral brengen 

 ze als laatste en overtuigendste bewijs van het zeer lage standpunt van 

 ontwikkeling, waarop die grotbewoners, die menschen uit het oudste 

 steentijdvak , zullen gestaan hebben, de .sY;Ae(/6'/,v in herinnering, welke 

 uit die dagen van het grijs verleden nog overig zijn. Immers die schedels 

 zouden , dus spreken ze , in het vooruitspringen van het voorhoofdsbeen , 

 ja , in geheel hun vorm , een mate van woestheid en dierlijkheid ver- 



