216 DE AEPYOKNIS. 



scheidene stukken van hetzelfde been ; 2) een bijna volledig dijbeen . 

 3) twee wervels ; 4) een dijbeen en stukken van hetzelfde been , die 

 behoord hebben aan eene kleinere soort van Aepyornis , en 5) een dijbeen 

 van eene nog kleinere soort van hetzelfde geslacht. 



Zonder hier in de bijzonderheden te treden , zij het hier voldoende 

 te vermelden , dat dit onderzoek in het algemeen tot de bevestiging 

 geleid heeft van het vermoeden van geoffeot st. hilaike, die, gelijk 

 wij boven zeiden , den Aepijornis als een struisachtigen vogel beschouwde. 

 Hij onderscheidde zich echter van de hedendaagsche struisen en Casu- 

 arissen door veel plompere , meer massive vormen. Dit volgt uit de 

 gedaante der beenderen van de achterste ledematen , die buitengewoon 

 dik en zwaar, maar niet bijzonder lang zijn. Het boven vermelde 

 scheenbeen is slechts 64 centimeters lang , maar zijn boveneinde heeft 

 een omtrek van 45 centimeters. Ook de dijbeenderen zijn buitengewoon 

 dik , maar niet lang. Hetzelfde karakter openbaart zich ook in het 

 loopbeen , dat breeder is dan van eenigen bekenden vogel , den Meuw- 

 Zeelandschen Moa {JDinornis giganteus) niet uitgezonderd. Doch terwijl 

 deze eene hoogte tot van 3 meters bereikte , schat milne edwards de 

 hoogte van de grootste soort van Aepyornis op niet meer dan 2 meters. 

 Was echter de Aepyornis niet , zoo als men tot dusver meende , de 

 grootste der vogels , dan was hij toch de zwaarste , de plompste , de 

 meest olifantachtige , zoo als milne edwards het uitdrukt. 



Uit de gevonden beenstukken blijkt overigens , dat te gelijk met A. 

 maximus nog twee andere soorten van geringere afmetingen op Mada- 

 gaskar geleefd hebben. De eene , die milke edwards Aepyornis medius 

 noemt , werd ongeveer zoo groot als een Casuaris , de andere , door 

 hem Aepyornis modestus geheeten , was slechts zoo groot als een trapgans. 



Hg. 



