220 MISTEL , MAEENTAKKEN OF TOffELLIJM. 



voor Geneeskunde van 1861 wordt (bl. 94 — 95) gewag gemaakt van 

 Viscum monoicum en een Loranthus , welke groeijen op den boom , die 

 de vergiftige kraanoogen levert, Strychnosnux vomica en welke beide 

 soorten werkelijk vergiftig geworden zijn. 



Ik weet niet , dat de mistel thans nog in Nederland in het wild 

 wordt aangetroffen. In Frankrijk komt hij nog veel voor. Yolgens 

 de Revue horticole , 1869, p. 123 — 124, vindt men in het dal van 

 Ruelles , 8 kilometers van Havre , langs de wegen honderdjarige appel- 

 boomen , welke bijna geen blad hebben , maar toch een aantal bladen 

 schijnen te dragen , omdat zij met den mistel geheel en al overgroeid 

 zijn. Tegen Kersmis 1868 waren daar een aantal personen, meest 

 Engelschen , bezig om deze woekerplant , die door de landbouwers aldaar 

 anders ontzien wordt , misschien nog uit een aloud overblijfsel van eene 

 heilige plant in te zamelen , daar zij dien tegen Kersttijd in Enge- 

 land duur verkoopen. Elk jong meisje voorziet zich dan van een 

 misteltak en de jonge mannen zorgen het haar aan te bieden , omdat 

 het gebruik wil , dat op Kerstavond elk meisje in gezelschappen een 

 misteltak in de hand houdt en dan dengenen onder de jongelieden , 

 die haar het meest behaagt , vrijmoedig kan kussen zonder opspraak te 

 verwekken. Vandaar dan ook , dat de jongelieden haar zoo ijverig die 

 misteltakken ten geschenke aanbieden. v. H. 



EEN AL TE ZORGVULDIGE JAGTHOND. 



In de Agronomische Zeitung van 1868, p. 462, leest men eenmerk- 

 waardig geval van getrouwe pligtsvervulling bij een jagthond. Een 

 ijverig jager bezat een hond , wiens gewoonte het was , als hij voor 

 eenig wild „stond ," zijn staart loodregt naar boven te houden. Onlangs 

 stond hij zoo voor een konijn. De jager schiet , maar treft ongelukkig 

 den staart van den hond en wel zoo , dat een stuk er van afvliegt. 

 Hector , getrouw en zeker in zijn beroep , loopt op het geschotene toe 

 en apporteert het stuk staart aan zijn meester. Niet onnatuurlijk echter , 

 dat hij na dien tijd een weinig bang voor het schot geworden is. 



V. H. 



