DE VIEKHANÜIGE ZOOöDIEBEN. 815 



in zijn Illustrirtes Thierleben. Zij brengen hun leven bijna uitsluitend 

 door op de takken der boomen ; dikwijls leggen zij honderde mijlen af, 

 zonder ook maar eenmaal den grond te hebben aangeraakt; wanneer zij 

 dorst hebben, begeven zij zich op takken, die over het water hangen , of 

 klimmen zij langs slingerplanten naar beneden. Hun voedsel bestaat uit 

 plantendeelen , insekten , spinnen, honig, eijeren en jonge vogels. De 

 grijpstaart , welken velen bezitten , komt hun zeer te stade en beveiligt 

 hen tegen vallen bij de schijnbaar hoogst onvoorzigtige bewegingen , die 

 zij niet zelden uitvoeren. De spierkracht van den wikkelstaart overtreft 

 die der ledematen ; de brulaap kan zich aan de punt van zijn staart 

 als aan een haak ophangen , zonder staart zou hij een zeer hulpbehoe- 

 vend wezen zijn. Azara verhaalt , dat zulk een staart ook nog geruimen 

 tijd na den dood het ligchaam van het dier kan dragen , en dat hij 

 somtijds half vergane Coraya's (zwarte brulapen) gevonden heeft , die 

 door middel van hun staart nog stevig aan een tak bevestigd waren. 

 Bij sommige geslachten , bijv. Ateles en Mycetes , is de punt van den 

 staart onbehaard en wordt als tastorgaan door het dier gebruikt. 



Den mensch veroorzaken de apen der nieuwe wereld zelden eenige 

 noemenswaardige schade ; de uitgebreide , rijke bosschen van Z. -Amerika 

 leveren hun voedsel in overvloed. Slechts sommige soorten komen 

 nu en dan in de velden , die aan den zoom van de bosschen zijn aange- 

 legd , en nemen vandaar eenigen buit mee ; het nadeel , dat zij bij die ge- 

 legenheden veroorzaken , komt echter niet in vergelijking met de verwoes- 

 tingen , die sommige van hun broeders van de oude wereld (Baviaan) in de 

 plantages aanrigten. Over het geheel zijn het zwakke en vreesachtige 

 dieren , die bij iedere ongewone verschijning op de vlugt gaan en geen 

 valsch alarm van werkelijk gevaar weten te onderscheiden. — Schombuegk , 

 aan wien wij vele waarnemingen omtrent het leven der apen in Amerika 

 verschuldigd zijn, verhaalt ons het volgende van de brulapen : „Spoedig 

 na mijn aankomst had ik bij den op- en ondergang der zon in het 

 woud reeds het vreeselij k geluid van talrijke brulapen vernomen , 

 zonder dat het mij mogt gelukken bij mijn strooptogten de dieren zelf 

 te vinden. Toen ik op een morgen na het ontbijt , voorzien van mijn 

 geweer , het bosch naderde , hoorde ik in de verte weder dat woeste 

 gebrul , waardoor mijn jagtijver werd aangevuurd. Ik vloog door dik en 

 dun in de rigting , vanwaar het geluid kwam , en bereikte ein • 

 delijk met veel moeite en na lang zoeken het gezelschap zonder opge- 



