DE VIEllHANDIGE ZOOGDIEREN. 319 



tot aan den hals toe in den grond en gieten hem een sterk aftreksel 

 van salpeterhoudende aarde en suikerriet in. Is de patiënt een weinig 

 bijgekomen, dan wordt hij weer uit den grond gehaald en als een 

 klein kind ingebakerd. Met het d wangjak aan , krijgt hij gedurende 

 eenige dagen slechts suikersap te drinken en in salpeterhoudend water 

 gekookte, mot spaansche peper sterk gekruide spijzen te eten. Heeft 

 deze kuur geen voldoend effect gehad , dan wordt de weerbarsteling gedu- 

 rende eenige dagen in den rook gehangen. Daardoor wordt hij spoedig 

 klein; het boosaardige oog krijgt een zachte uitdrukking en smeekt om ver- 

 giffenis. De banden worden dan los gemaakt en de meest woeste aap 

 schijnt van dat oogenblik volkomen vergeten te hebben , dat hij ooit vrij 

 in het woud geleefd heeft." Zoo legt de mensch het vrije kind der 

 wildernis aan ketenen en dwingt het hem te dienen. — Yele dames 

 warmen tegenwoordig haar zachte handen in een mof , die vroeger het 

 lijf van een aap versierde. 



Behalve eenige weinige individuen van het geslacht Inuus op de 

 rotsen van Gibraltar, komen er tegenwoordig in Europa geen apen in 

 den natuurstaat voor. Dat er daar echter , in tegenspraak met de meening 

 van cirs^iER , vroeger wel geleefd hebben , is gebleken uit de beenderen 

 van den Macacus eoeenus, die in 1839 in Engeland, alsmede van een kleine 

 soort van Gibbon {Pliopithecus antiquus) en van een groote anthropo- 

 morphe aapsoort (^DryopüTiecus Fontani) , die eenige jaren later in 

 Frankrijk gevonden werden. 



Het gebied der apen is langzamerhand kleiner geworden en naar het 

 zuiden verplaatst , zoodat in het begin van het quaternaire (heden- 

 daagsche) tijdvak de apen uit Europa genoegzaam verdwenen waren. 

 Opmerking verdient het , dat de fossielen , die in Europa gevonden zijn , 

 wat tandstelscl en neusraiddelschot betreft , overeenkomen met de thans 

 nog levende apen der oude wereld , terwijl de overblijfselen van de uitge- 

 storven apen , die men in Amerika gevonden heeft , zich aansluiten 

 bij de aldaar nog voorkomende soorten. 



Hoe de apen op de rots van Gibraltar zijn gekomen , weet men niet 

 met zekerheid ; de inwoners van Marokko verkeeren in de mecning , 

 dat deze apen ook nu nog door een onderaardschen gang onder de straat 

 van Gibraltar heen en weer trekken. 



Volgens SMiTH werden zij in 1855 onder het opzigt gesteld van 

 den kwartiermeester der Engelsche bezitting , die van ieder keer , 



