DE VIEKHAXDIGE ZOOGDIEREN. 329 



mede zij elkander dan aanroepen , herinneren aan het loeijen van het rund. 



Ongeveer 12 — 20 voet boven den grond bouwt de boschmensch zich 

 een hut zonder dak , die uit dikke takken bestaat , welke naar elkan- 

 der zijn toegebogen. Yan binnen is deze hut voorzien van dunne tak- 

 ken , bladeren , gras en mos , ten einde de rustplaats zacht te maken , 

 daar het dier , evenals de mensch , in een liggende houding slaapt. 



Reeds dikwijls heeft men jonge Orang-oetans naar Europa overge- 

 bragt, en nog niet lang geleden kon men er twee in den tuin van 

 Natura artis magistra te Amsterdam zien. Aan ons klimaat kunnen 

 zij echter niet gewennen , zij worden spoedig ziek , wikkelen zich geheel 

 in wollen dekens en sterven weldra. Overigens kan deze aapsoort veel 

 beter dan de Gorilla in gevangen staat gehouden worden ; de jonge 

 dieren zijn zeer zachtaardig en laten zich goed temmen. 



Yelen hebben beschrijvingen geleverd van het gedrag der Orang- 

 oetans , die korter of langer tijd in hun bezit geweest waren. Sta mij 

 toe u mede te deelen wat onze landgenoot vosmaee, daaromtrent ver- 

 haalt en er eenige trekken bij te voegen uit het leven van een indi- 

 vidu , dat de eer genoot te Parijs door ctjviee naauwlettend gadege- 

 slagen te worden. 



„Het dier was zeer goedaardig en gaf nooit blijken van boosheid of 

 valschheid. Men kon hem zonder eenige vrees de hand in den bek 

 steken. Zijn uitwendig voorkomen was eenigszins zwaarmoedig en 

 treurig. Het was gesteld op het gezelschap van menschen , van bei- 

 derlei kunne , en had gaarne , dat men zich met hem bemoeide. 



Wanneer men dezen Orang-oetan aan de ketting legde , werd hij niet 

 zelden wanhopig , ging dan op den grond liggen , schreeuwde erbarme- 

 lijk en verscheurde alle dekens , die men hem gegeven had. Gewoonlijk 

 bewoog hij zich op zijn 4 ledematen , evenals andere apen , maar hij 

 kon zeer goed regtop gaan en dit met behulp van een stok vrij 

 lang volhouden. Toen men hem eens zijn gang liet gaan , klom hij 

 zeer behendig in de hanebalken en w^as daar zoo vlug , dat 4 personen 

 een uur noodig hadden om hem te vangen. Bij die gelegenheid wist 

 hij een flesch Malaga meester te worden ; hij trok er de kurk af, deed 

 den wijn er spoedig uit en zette toen de flesch weer op haar plaats. 

 Hij at van alles wat men hem gaf, maar hield vooral veel van fruit 

 en aromatische planten. Ook vleesch en visch behoorden onder zijn 

 lievelingsspijzeu. Op insektcn maakte hij geen jagt, en voor een musch , 



