330 DE VIEEHANDIGE ZOOGDIEREN. 



dien men hem gaf, scheen hij eerst bang te zijn, eindelijk beet hij 

 hem toch dood , trok er eenige veeren uit , proefde het vleesch , maar 

 wierp toen den vogel terstond weg. Eaauwe eijeren dronk hij met 

 veel genoegen leeg. Zijn grootste lekkernij waren echter aardbeijen. 

 Zijn gewone drank was water, maar hij dronk ook zeer gaarne allerlei 

 soorten van wijn en in 't bijzonder Malaga. Na het drinken veegde hij , 

 evenals vele mcnschen doen, zijn lippen met de hand af; ja, hij ge- 

 bruikte zelfs een tandestoker op dezelfde wijze als een mensch. Het 

 zakkenrollen verstond hij meesterlijk ; hij haalde de lui , zonder dat zij 

 het merkten , lekkernijen uit den zak. Yoor het gaan slapen maakte hij 

 altijd groote aanstalten ; het hooi , dat hem tot leger verstrekte , spreidde 

 hij netjes uit, schudde het goed op, maakte zich een hoofdkussen en 

 dekte zich dan toe. Hij sliep niet gaarne alleen en over het algemeen 

 schuwde hij de eenzaamheid. Gedurende den dag deed hij soms een 

 dutje , maar nooit lang. Men had hem een kleedingstuk gegeven , dat 

 hij zich nu eens om het lijf en dan eens om het hoofd wikkelde , 

 zoowel wanneer het koud , als wanneer het zeer warm was. Toen men 

 eens het slot van zijn ketting met een sleutel open maakte , keek hij 

 daar met groote oplettendheid naar en nam later een stukje hout , stak dat 

 in het sleutelgat en draaide het naar alle kanten om. Eens gaf men hem 

 een jonge kat , hij pakte het dier beet en besnuffelde het van alle 

 kanten, maar toen de kat hem in den arm krabde, wierp hij het beest 

 weg , bekeek de wonde en wilde later niets meer met Mies te doen 

 hebben. De lastigste knoopen kon hij los maken ; gelukte het niet met 

 de vingers , dan gebruikte hij zijn tanden ; in dat werk scheen hij zelfs 

 veel genoegen te vinden , want van allen , die digt bij hem kwamen , 

 maakte hij dadelijk de banden der schoenen los. 



In zijn handen had hij een buitengewone kracht , zoodat hij zware 

 lasten kon optillen. Met zijn achterste handen kon hij even goed alles 

 verrigten als met zijn voorste. Hij schreeuwde nooit, behalve wanneer 

 hij alleen was. In den beginne had zijn geluid iets van het huilen 

 van den hond , maar gaandeweg werd het grover en ruwer. - De tering 

 maakte spoedig een einde aan zijn jeugdig leven." 



De Orang-oetan te Parijs was tusschen de 10 en 11 maanden oud 

 toen hij in Frankrijk aankwam, en leefde daar nog ongeveer een half 

 jaar. Zijne bewegingen waren langzaam , op den vlakken grond liep 

 hij zeer moeijelijk ; wanneer hij zich met eene hand vasthield , kon 



