332 DE VIERHANDIGE ZOOGDIEKEN. 



de genoemde ; bijna al onze huisdieren toch leven in den natuurstaat 

 in troepen of kudden. 



Het sterkste mannetje is de aanvoerder en de bewaker van het ge- 

 zelschap der Chimpanzees , dat dikwijls uit veel individu's bestaat. 

 Den mensch aanvallen schijnt deze aapsoort niet te doen ; een jager 

 echter , die één lid van het gezelschap doodt , heeft den toorn van al de 

 anderen te vreezen , want er bestaat een naauwe band tusschen de 

 dieren , die tot denzelfden troep behooren. Als er gevaar dreigt , laat 

 de aanvoerder terstond een akelig geluid hooren , dat doet denken 

 aan den kreet van een mensch , die in doodsgevaar verkeert , het geheele 

 gezelschap vlugt dan in een oogwenk naar de toppen der boomen , 

 waar zij een blaffend gehuil aanheffen. De negers houden de Chimpan- 

 zee's voor een bij zonderen menschenstam , die wegens hun slecht gedrag 

 van het gezelschap der andere menschen werd uitgesloten en door vol- 

 harding in hun slechte zeden langzamerhand is afgedaald tot dien ellendi- 

 gen toestand , waarin hij nu verkeert. Deze beschouwingswijze ver- 

 hindert de goede lieden echter niet om de buit gemaakte Chimpanzee's 

 op te peuzelen. In de laatste jaren heeft men dikwijls Chimpanzee's 

 naar Europa gebragt , maar ook deze aapsoort stierf steeds binnen 

 het jaar , terwijl zij in haar vaderland 20 — 30 jaar in gevangen toestand 

 kan leven. Kapitein geandpeet verhaalt , dat men een vrouwelijke 

 Chimpanzee op het schip , waarmee hij de reis maakte , geleerd had 

 den oven te stoken , en dat deze die taak naar aller genoegen volbragt ; 

 de bakker kon zich op zijn dienstbode zoo goed verlaten , dat hij nooit 

 behoefde te komen dan wanneer de aap hem door haar gebaren waar- 

 schuwde. — Bovendien zou zij al het werk van een matroos , anker 

 ligten, zeilen reven, enz., zoo flink verrigt hebben, dat de matrozen 

 het dier langzamerhand als hun maat hadden leeren beschouwen. 



De twee Chimpanzee's , die brosse naar Europa meenam (een man- 

 netje en een wijfje), gingen 's middags evenals de menschen aan tafel 

 zitten , aten van alles en konden met mes , vork en lepel goed omgaan. 



"Wanneer de koksjongens hen niet op hun wenken bedienden, dan 

 werden zij boos , pakten de knapen bij den arm , beten ze en gooiden 

 ze op den grond. 



De scheepsdokter verrigtte bij het mannetje, dat ziek werd, een ader- 

 lating , waardoor het dier zeer verligt scheen te zijn , want iederkeer als 

 het zich in het vervolg onwel gevoelde , stak het den heelmeester den arm 



