DE VIEKHANDIGE ZOOGDIEREN. 333 



toe. Buefon's Chimpanzee liep altijd regtop (van anderen vindt men dit 

 niet vermeld) , zelfs wanneer hij zware lasten droeg. "Wanneer zijn 

 meester hem iets beval of door een blik te kennen gaf, gehoorzaamde hij 

 terstond ; aan tafel gebruikte hij zelfs een servet en veegde zich daar- 

 mede ten slotte de lippen af; hij schonk zich wijn in en klonk met 

 de gasten. Het dier haalde zelf een kopje en schoteltje uit de kast, 

 deed er suiker in en maakte een goed kop thee voor zich gereed , dat 

 hij altijd koud liet worden , voordat hij het uitdronk. Dr. teaill , die 

 een Chimpanzee mede naar Engeland nam , hield het dier eens een 

 spiegel voor , waarin het zeer aandachtig zijn eigen beeldtenis beschouwde. 

 Het onderzocht daarop dat wonderlijke toestel en scheen iü stomme be- 

 wondering daarover te verkeeren. Vervolgens zag hij zijn meester met 

 een vragenden blik aan , keek dan weer in den spiegel , kroop er achter , 

 kwam weerom , keek nog eens in den spiegel en zocht door zijn tastge- 

 voel uit te maken , of er werkelijk een dier aanwezig was , dan of het 

 maar bedrog was — juist, zooals de wilde volken doen, wanneer 

 men ze voor het eerst in een spiegel laat zien. 



Over de Gibbons kan ik kort zijn , omdat deze in verschillende opzigten 

 bij de genoemde geslachten achterstaan. Het moet ons daarom te meer 

 verwonderen , dat linnaeus den zwarten Gibbon {Hylolates Lar) met 

 den mensch in hetzelfde geslacht vereenigde. De naam Hylohates 

 (langarmigen) voor de Gibbons is zeer juist gekozen; regtopstaande 

 n.1. reiken de toppen der vingers van de voorhand dezer dieren tot 

 aan de middelhandsbeenderen van de achterband. 



Alle 7 soorten van dit geslacht komen alléén in Oost-Indië en op de 

 eilanden aldaar voor. De kop is klein , het haar is zeer zacht en het 

 gelaat gelijkt iets op dat van den mensch. Het is moeijelijk deze dieren 

 in hun natuurstaat te leeren kennen, daar zij bijzonder schuw zijn. Düvau- 

 cel bespiedde ze met behulp van een verrekijker; volgens dien waar- 

 nemer is de moederliefde dezer dieren zeer groot. Hij verzekert, dat 

 de moeders haar jongen nog een andere soort van reiniging doen onder- 

 gaan, dan die, welke bij de apen de gewone is. „Het was een aardig 

 schouwspel" , zegt hij , „dat ik dikwijls heb waargenomen. De moeders 

 brengen hare jongen van tijd tot tijd naar het water en wasschen 

 daar, niettegenstaande het tegenspartelen en het hulpgeschrei van de 

 kleinen, hun gelaat zoo helder, dat menig menschenkind de jonge apen 

 in dat opzigt zou mogen benijden". Bij den op- en ondergang der zon 



