DE HIMALAYA EN ZIJNE NATÜURVOORTBKENGSELEN. 361 



zij haar in de keel een stokje , waarmede zij met een ruk de gifttanden 

 en giftblazen plotseling uitsclieuren. Als zij het reptiel aldus ontwa- 

 pend hebben , geven zij het een zekere dressuur , waardoor de oninge- 

 wijde toeschouwers in verbazing worden gebragt. 



Dikwijls gebeurt het , dat te midden van het woud , terwijl de rei- 

 ziger meent eenige oogenblikken rust te zullen genieten , plotseling 

 een geluid weerklinkt als van een verwijderd onweder. De gidsen 

 klimmen ijlings in de nabij zijnde boomen en wenken den reiziger om 

 hetzelfde te doen. Naauwelijks is hij op de onderste takken van een 

 omvangrijken tamarindeboom in veiligheid , of een troep van vele hon- 

 derde wilde buffels stuift als een orkaan voorbij. Deze reuzen van het 

 rundergeslacht zijn zeer algemeen in de vochtigste en moerassigste ge- 

 deelten van deze bosschen. Dikwijls worden die troepen aangevoerd 

 door oude mannetjes, die niet minder dan 4 el lang en 2,30 el hoog 

 zijn , en wier horens een halven cirkel van 4 el omtrek vormen. 

 Jong gevangen is deze buffel gemakkelijk te temmen en onder ander 

 vee te houden. 



Behalve deze dieren vindt men in de Indische bosschen bruine en 

 zwarte beeren , herten , gazellen , wolven , vossen , eenige hyena's en 

 stekelvarkens. Wolken van bloeddorstige muskieten omringen steeds het 

 hoofd des reizigers met een doordringend gebrom , en indien zijne huid 

 niet genoegzaam getaand is door een langjarig verblijf in deze ge- 

 westen , maken zij met hunne steken zijn gelaat binnen 24 uur onken- 

 nelijk, zoodat hij zijn oogen zelfs niet kan openen en de reis moet 

 staken. Gedurende den maaltijd en vooral terwijl men slaapt, komen 

 heirlegers van kleine roode mieren , met in verhouding tot haar lig- 

 chaam buitengewoon groote kaken , waarmede zij de kleederen en ook 

 den mensch aantasten en hem door hunne beten de zonderlingste be- 

 wegingen doen maken. Deze mieren , schoon zeer klein , zijn zoo 

 kwaadaardig , dat hare kaken in de wond blijven zitten als men ze 

 daaruit trekt. Er is echter een middel, waardoor men zich voor hare 

 aanvallen kan beveiligen ; men behoeft slechts op ongeveer 6 duim boven 

 den grond , rondom elke poot van de draagbaar , waarin men rust , met 

 krijt een kleinen cirkel te trekken en geen mier zal deze tooverkringen 

 overschrijden ; men zorge slechts , dat er geen grasscheutje overblijft , 

 dat de mieren als brug zouden kunnen gebruiken. 



Geen middel echter baat tegen de aanvallen van de bloedzuigers; 



