362 DE HIMALAYA EN ZIJNE NATUUEVOOKTBKENGSELEN. 



deze bloeddorstige dieren dringen overal door , onder de kleederen , in 

 den baard , in de haren ; en dikwijls ziet men de Hindoes uit hun 

 slaap ontwaken , het gezigt rondom behangen met franjes van bloed- 

 zuigers , die zich aan de wenkbraauwen , de oogharen en de neusgaten 

 hebben vastgehecht. Hun beet veroorzaakt kwaadaardige zweren , doch 

 gelukkig zijn zij alleen in den regentijd in de bosschen , wanneer deze 

 zelden door Europeanen bezocht worden. 



Gedurende den opstand van 1857 vlugtten vele Engelsche familiën 

 in deze bosschen om aan hare onmenschelijke vervolgers te ontkomen en 

 hadden toen veel van deze bloedzuigers te lijden ; doch vooral in 1858, 

 toen het overschot der rebellen door de Engelschen in deze streken werd 

 teruggedrongen , bleek de vreeselijke uitwerking der bloedzuigerbeten 

 met volle kracht. Na veertien dagen in deze wildernis te hebben rond- 

 gezworven , kwamen de rebellen zich uit zichzelven op genade of onge- 

 nade overgeven ; binnen dien korten tijd waren zij met afzigtelijke 

 zweigen bedekt en tot levende geraamten vermagerd. 



In het drooge jaargetijde verbergen de dorre bladen groote , zwarte, 

 zeer vergiftige schorpioenen, een geliefkoosde spijs der beeren en wilde 

 zwijnen. Ook ziet men nu en dan groote spinnen als schaduwen over 

 den grond loopen , tot grooten schrik der inboorlingen, die welligt van 

 geen ander dier zulk een onoverwinnelijken afkeer koesteren. Al deze 

 vergiftige dieren zoeken vooral de woningen der menschen op, en het 

 behoort in Indië lang niet tot de zeldzaamheden , wanneer zelfs in de 

 rijkste huizen van onder meubels , bedden of tapijten een slang , een 

 duizendpoot , een schorpioen of een tarantula voor den dag komt. 



Geheel anders wordt het tooneel , wanneer men het bebouwde land 

 nadert , dat als de Dhoens bekend is en waar sedert eeuwen de bewo- 

 ners hunne akkers bebouwd on hunne kudden geweid hebben. Op het 

 naburige gebergte woont een vreedzaam en nijver volk, dat met vol- 

 harding en geduld van den bodem heeft partij getrokken. Waar slechts 

 de rotsbodem niet geheel kaal was , wordt de teelaarde zaam gehouden 

 door een reeks van terrassen , den arbeid van eeuwen van geduld en 

 beleid. Met niet minder vernuft is tot het kleinste waterstroompje 

 voor de besproeijing aangewend. Naarmate het terrein op de bergen 

 allengs te klein werd voor de steeds aangroeijende bevolking , daalde 

 hare cultuur hoe langer hoe meer naar de vlakte en werden de be- 

 woners dier vlakte door hun voorbeeld aangemoedigd om de huivering- 



