368 DE HIMALAYA EN ZIJNE NATUUEVOOETBRENGSELEN. 



bamboetakken slechts een doorscbijnend netwerk van was, geheel be- 

 roofd van den honig en de larven, die aan de merkwaardige kolonie 

 zooveel moeite gekost hadden. De uit elkaar gedreven bijen blijven 

 echter hare koningin steeds getrouw omringen en hervatten elders ha- 

 ren bouw. 



In den Himalaya zijn geen vlakten op de toppen , geen dalen aan 

 den voet der bergen; niets anders dan naauwe kloven en diepe rots- 

 achtige , sombere ravijnen. De leiachtige lagen brokkelen zoo gemak- 

 kelijk af, dat het water ze aantast en het gruis weldra wegvoert. 

 Het in alle rigtingen gespleten gneis weerstaat evenmin de gedurige 

 afwisselingen van zomer en winter, van koude en waterstroomen. 

 Door het gemis van bergvlakten, de steile helling en de natuur van 

 den bodem , stroomt het regenwater onmiddellijk naar de vlak- 

 ten , en eenige weken na den regentijd vindt men slechts kleine 

 waterstroompjes , die zich in de spleten van het gneis verlie- 

 zen. Somber is de majesteit dezer bergen met hunne bodemlooze 

 afgronden , zonder de vriendelijke dalen , heldere meren en 

 prachtige watervallen , die Zwitserland zoo bekoorlijk maken. De in- 

 druk, dien zij maken op den reiziger, die hen voor het eerst bezoekt , 

 is gewoonlijk teleurstellend ; eindelooze eentoonige terrassen , die elkan- 

 der langs de hellingen zoo regelmatig opvolgen , en niet minder een- 

 toonige boschjes van schrale geelbladige bamboes; de verbazende wor- 

 steling van den mensch met een stuggen, ondankbaren grond, dat alles 

 doet het gemoed pijnlijk aan. Evenwel wordt men door een langer 

 verblijf spoedig met den Himalaya verzoend. Men moet jaren lang in 

 de broeijende en verpeste plaatsen van Indië gewoond hebben om dit 

 gebergte in zijn waarde en schoonheid te leeren op prijs stellen ; daarbij 

 komt nog de gezonde berglucht , die den zieke gewoonlijk als laatste 

 redmiddel wordt aanbevolen. Zoodra de toestand des lijders het slechts 

 eenigszins toelaat , wordt hij ijlings naar de bergen vervoerd. De arme 

 kranke ziet dan eindelijk de bergen weer , die hij tien jaren te voren 

 met zooveel lust beklommen heeft ; hij ziet in de verte reikhalzend uit 

 naar die toppen , waar hij zich vleit , dat de koorts hem zal verlaten ; vier 

 jonge , sterke , vrolijke bergbewoners dragen hem in eene ligte draag- 

 baar. Alles is betooverend : boomen , struiken , bloemen , vogels , in- 

 sekten , alles is nieuw en boeijend voor hem. De afgronden , over 

 welke de dragers gewoon zijn de nieuw aangekomenen schertsend heen 



