374 DE MAGNEÏO-ELEKTlilSCHE "VVERKTUIGï:N VAN DEN NIEÜWESKN TIJD. 



Fis, 2. 



bindingsstaaf der beide segmenten door C is voorgesteld en B B twee 

 koperen platen voorstellen , waaraan de omwentelingsassen D D zijn beves- 

 tigd. De omwinding , die in werkelijkheid uit een aantal lagen bekleed 

 koperdraad bestaat, is hier slechts door eene gestippelde lijn aange- 

 duid , om te doen zien 

 hoe zij gewonden is. 

 Hare uiteinden x en 

 y worden elk met een 

 der beide halfringen 

 van den comrautator 

 verbonden. 



Siemens bedoelde en verkreeg door dezen „cylinder-inductor", gelijk 

 hij dien noemde , het voordeel van een aantal magneten gezamenlijk 

 daarop te kunnen doen werken , door die met hunne behoorlijk gevormde 

 pooleinden achter elkaar en met eenige tusscheuruimte zoo te plaatsen , 

 dat zij alle gelijktijdig en in denzelfden zin op den inductor werken. 

 Men kan aannemen , dat 8 gelijke en gelijkvormige magneten , op deze 

 wijze gebruikt , vooral wanneer hunne massa niet te groot is in ver- 

 houding tot die des inductors , zeer nabij een achtmaal grootere wer- 

 king dan die van een magneet afzonderlijk op den inductor uitoefe- 

 nen en dus het werktuig een evenveel malen sterkeren stroom zullen 

 doen geven; terwijl, gelijk bekendis, die 8 magneten, als zij in aan- 

 raking met elkaar tot één magneet van 8 „lamellen" worden veree- 

 nigd , een magneet opleveren van slechts 4maal grootere kracht dan 

 één alleen bezit. Bovendien neemt de door die magneteu in het 

 ijzer van den inductor geïnduceerde magneetkracht geleidelij L' er toe en 

 af met behulp der cylinder- segmenten , dan zonder deze. Mijns inziens 

 zijn echter deze twee voordeelen van den cylinder-inductor gering te 

 achten in vergelijking van een derde , dat men, vreemd genoeg, nergens, 

 zoover ik weet, bij eene beschrijving van het werktuig van stemens vindt 

 aangewezen. Een bekend feit uit de leer der magneetkracht kan dienen , 

 om dit voordeel in 't licht te stellen. Een hoefvormig gebogen staal- 

 magneet hebbe aan elk zijner pooleinden de kracht om een stuk ijzer 

 zoo aan te trekken , dat er een gewigt van b. v. één kilogram noodig 

 is om dat daarvan af te rukken. Als men nu een ander stuk ijzer 

 van geschikten vorm en grootte door de beide pooleinden tegelijk aan- 

 trekken laat , zal dan een kracht van twee kilogrammen toereikend zijn 

 om dit van den magneet te scheiden ? De ondervinding leert , dat dit 



