o7G DE MAGJfETO-ELEKTEISCHE ■WERKTUIGEN VAN DEN NIEUWEJ{EJf TUI), 



omstandigheid , altijd eenigen tijd , die , hoe gering ook , toch meet- 

 baar is en als de inductor snel om wentelt, aanzienlijk zijn kan, in ver- 

 houding tot die , gedurende welke het ijzer in de grootste nabijheid 

 van den magneet blijft. Zonder zich verder hierin te verdiepen , door 

 b. V. te trachten het een en ander in getallen uit te drukken , zal toch 

 reeds uit het bovenstaande , naar ik meen , door den lezer het besluit kun- 

 nen worden opgemaakt, dat de versterking van den magneet door het ijzer 

 bij het slechts voor een oogenblik sluiten des magneets door den inductor 

 veel geringer moet zijn , dan zij zijn zou , indien de magneet aanhou- 

 dend gesloten bleef. En in dezelfde verhouding als de kracht van den 

 magneet is ook de werking van dezen op het ijzer minder, die wer- 

 king , waarvan de sterkte des in de omwinding van den inductor op- 

 gewekten strooms in de allereerste plaats afhangt. Ware het mogelijk 

 den magneet bij de omwenteling des inductors steeds gesloten te hou- 

 den , b. V. door hem beurtelings dan den inductor en dan weder een 

 ander stuk ijzer tusschen zijne polen te brengen , zonder dat zulk 

 een verbindingstuk ooit geheel ontbrak , dan zou daardoor zijne werking 

 op den inductor aanmerkelijk worden verhoogd ; hij zou dan , om het 

 eens in dagelijksche bewoordingen uit te drukken , telkenmale als de 

 inductor zich tusschen de polen plaatste , met zijne volle kracht gereed 

 slaan om daarop te werken , in plaats van eerst door de nadering van 

 dezen tot dit maximum van werking te moeten worden opgewekt. 



"Wie nu eens oplettend wil nagaan wat er bij het gebruik van den 

 Siemens-inductor geschiedt , zal bemerken , dat door dezen de magneet 

 steeds geheel of althans bijna gesloten blijft. Immers (zie de beide 

 figuren ter regter zijde op bl. 373) als bij den stand die sluiting alleen door 

 het ijzer van den eigenlijken inductor plaats gTijj)t , bij den anderen stand 

 geschiedt zij doordat van de cylindersegmenten en in de overgangs- 

 standen gedeeltelijk door den inductor en gedeeltelijk door de segmenten, 

 door den eersten meer , naarmate zij minder volkomen is door de andere en 

 omgekeerd. De magneet — of de magneten , zij werken toch gezamenlijk 

 als een enkele — induceert dus het ijzer van den inductor steeds met 

 een kracht , bijna gelijk aan die, welke hij bij blijvende sluiting zou ontwik- 

 kelen , terwijl bij elk ander magneto-elektrisch v/erktuig dat maximum 

 eerst door de terugwerking van het ijzer op den magneet telkens moet 

 opgewekt worden. Men begrijpt ook , dat door dit laatste men bij 

 het vermeerderen van de omwentelingssnelheid des inductors aan de 



