WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 3 



den Noord-Amerikaanschen staat Ohio. Eene vertaling van zijne verhandeling 

 is verschenen in de Revue des cours sc/'ent'fiques , 1 869 , 6 Nov. , p. 769 — 

 781. Voor de bijzonderheden daarheen verwijzende stippen wij daaruit 

 alleen het volgende aan. Volgens hem zijn de eigenlijke koorts-algen ver- 

 schillende soorten van Palmellae , waaruit hij het geslacht Geniasma heeft 

 gevormd. Hij onderscheidt, voornamelijk naar de kleur: Geniasma ruhra , 

 G. verdans, G. paludls , G. plumhea en G, alba. De beide eerste zijn de 

 gevaarlijkste en brengen de hevigste koortsaanvallen te weeg. Salisbury 

 bevond , dat deze algen en hare sporidiën zich gedurende den nacht en 

 bij nevel of mist in de atmospheer verheffen , soms tot op groote hoogten , 

 van 40 , 60 en zelfs 100 voeten , maar dat zij niet gedurende den dag in 

 de lucht voorkomen. Eenmaal ingeademd zijnde, reproduceren zij zich in 

 het menschelijk organisme en dit verklaart de hardnekkigheid , waarmede 

 de tusschenpoozende koortsen dikwijls blijven bestaan en telkens terugkeeren. 



Hg. 



Nieuwe pyrometer. — Lamy heeft de door deville ontdekte dissociatie bij 

 hooge temperaturen als middel ter meting van laatstgenoemde aangewend. 

 De daarop gegronde pyrometer is een zeer eenvoudig werktuig. Hij be- 

 staat uit eene porceleinen buis , die aan het eene einde gesloten is, terwijl 

 met het open einde een kwikzilvermanometer in verband staat. Dat ge- 

 deelte van de buis , hetwelk in het vuur gaat , bevat fijn gestooten kalk- 

 spaath of marmer. Door de verwarming ontstaat eene dissociatie ; een ge- 

 deelte van het koolzuur , beantwoordende aan de temperatuur , wordt 

 vrij , en het kwikzilver in den manometer rijst. Verkoelt vervolgens de 

 toestel, dan wordt het koolzuur weder door den kalk geabsorbeerd en de 

 manometer neemt zijn vroegeren stand weder aan. De graduering moet 

 vooraf door vergelijking met een lucht-pyrometer geschieden. {Compt. 

 rendus, 1869, p. 347). Hg. 



l.Js ('er Gletschers. — Reeds lang heeft men opgemerkt, dat het glet- 

 scher-ijs door zijne poreusheid zeer verschilt van het door eenvoudig be- 

 vriezen van water gevormde ijs. Terwijl het laatste eene vereeniging van 

 kristallen is , met de lange as alle gerigt naar de oppervlakte , bestaat 

 het eerste uit onregelmatige korrels. Dienovereenkomstig is er ook een 

 verschil in de polarisatie. Reeds brewsïeu , later bertin hebben dit aan- 

 gewezen. Waarnemingen van de heeren cii. gkad en a. dufré, met het 

 polariserend mikroskoop van norkemberg, hebben nu het volgende ge- 

 leerd. Jn de hoogste deelen van een gletscher ziet men met dit werk- 

 tuig in een plaatje ijs eeu onregelmatig mozaik en gekleurde franjes, 



