WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. Ö 



Iets over Epiornis. — Uit de studie , ondernomen door a. milne-edwabds 

 en A. grandidier van eenige beenderen van Epiornis (drie dijebeenderen , 

 een tibia , stukken van dat been en twee wervelbeenderen) , die door 

 den laatstgenoemde op de westkust van Madagaskar gevonden ziin , blijkt 

 hoofdzakelijk het volgende. De beschouwing van de kolossale tibia doet 

 genoegzaam zien , dat Epiornis moet gebragt worden tot de groep der 

 kortvleugeligen {Brevipennes , Cursores). De tibia van Epiornis bezit , even 

 als die van Dinornis en Paleapteryx , geen beenige brug over de groeve 

 voor den m. extensor digitorum; maar de evenredigheden van het been ziyn 

 geheel anders; van geen kortvleugelige , zelfs niet van Dinornis elephan- 

 topus , is de tibia zóó massief en van zulke breede gewrichtsuiteinden 

 voorzien. Het dgebeen is buitengemeen dik en kort; boven de knokkels 

 is een diepe groeve , waarin groote luchtgaten uitkomen ; deze ontbreken 

 bij Apteryx en Dinornis. De Epiornis bad, even als Casuarius , Dromajvs 

 en Rhea , drie voorteenen en geen achterteen. Hieruit blijkt genoegzaam , 

 dat die vogel geen roofvogel was, zoo als bianconi meende, en dus ook 

 niet de vogel Rok van marco polo. Uit de groote breedte van een tarso- 

 metatarsaalbeen , vergeleken met dat van Dinornis, had men opgemaakt , dat 

 Epiornis ten minste 3,60 meters hoogte moest hebben bereikt. Intusschen , 

 zoo men de lengte van den poot tot grondslag neemt , moet de lengte 

 van E. gigantevs tusschen 2,50 en 3 meters hebben afgewisseld. Maar zoo 

 deze Epiornis niet de grootste der vogels is , is hij tot dusver de zwaarste 

 en meest massive. — Overigens waren er , gelijk de opgravingen bewijzen , 

 op Madagaskar kleinere Epiornis-soorten : E. medius , van de grootte van 

 een Kasuaris , en E. modestus , van die eener groote Trapgans. {CompL 

 rend., Tom. LXIX, pag. 801). D. L. 



Overbrenging van anthrax-gift door vliegen. — Rainbert heeft daarom- 

 trent proeven genomen en is tot het besluit gekomen, 1) dat de stekende 

 vliegen waarschijnlijk het anthrax-gift niet inoculeren en dat zij, die een 

 angel bezitten , slechts haar eigen gift inenten ; 2) dat de vliegen , die 

 zich op lijken van aan anthrax gestorven dieren neerzetten en zich daar- 

 mede voeden , het gift op de huid kunnen overbrengen ; 3) dat het 

 anthrax-gift, op de huid geplaatst, de verschillende lagen der opperhuid 

 doordringen kan. {Compt. rend. , Tom. LXIX , pag. 805). 



D. L. 



Phosphorescentie der zee als voorbode van storm. - C. dechakme vestigt 

 de aandacht hierop. Tusschen den Oden en den 298ten September heeft 

 hij het phosphoresceien op de kusten van Bretagne driemalen waarge- 



