44 ALBUM DER NATUUE. 



Wij herinneren hierbij , dat ook het tufkrijt van den St. Pietersberg, bij 

 Maastricht , diezelfde eigendommelijkheid vertoont. Het zal niet moeijelijk 

 zijn uit te maken , of ook daarin geleiachtig kiezelzuur bevat is , iets dat 

 ons geenszins onwaarschijnlijk voorkomt. Hg. 



Zoetwater-crustaceën. — Wij nemen uit Les Mondes een berigt van 

 FELix PLATEAU over zijne onderzoekingen betreffende de Belgische zoet- 

 water-crustaceën verkort over. 



De kleurstof der huid van de zoetwater-copepoda {Cydops , Cydopsina, 

 Canthocamptus) zit in het zachte niet gechitiniseerde corium en is van vet- 

 achtigen aard ; de blaauwe en groene is ongevoelig voor bases , maar wordt 

 roodachtig door zuren en de kleur wordt dan door bases niet weer hersteld. 

 In gekleurd water krijgen zij soms andere kleuren; eene op de kleur ge- 

 gronde onderscheiding gaat dus niet op. Welligt leeft het dier bij ge- 

 dwongen onthouding ten koste van de kleurstof; zenkee en plateau zagen 

 die dan verdwijnen. 



Cydopsina castor zwemt altijd met den buik naar heneden . Canthocamptus 

 staphylinus altijd met den staart in de verlenging des ligchaams uitgestrekt , 

 en wel alleen met behulp der antennulae , terwijl de pooten het dier ver- 

 oorloven om in het water te blijven staan. De copepoda zijn zwaarder 

 dan zuiver water. 



Plateau heeft de waarneming van zenker , dat Cydopsina castor (waarbij 

 hg Cydops quadricornis en verschillende soorten van Daphnia voegt) 's nachts 

 met uitgespreide antennulae in een lethargischen toestand vei'keert , 

 waaruit zij door een helder licht niet dan moeijelijk opgewekt wordt , 

 bewaarheid gevonden. 



In een naauwe , met water gevulde buis blootgesteld aan de ontlading 

 van een Leidsche flesch van een liter inhoud, vallen deze dieren als 

 door den bliksem getroffen op den bodem , maar na verloop van omstreeks 

 een uur beginnen zij wederom met snelheid te zwemmen. 



De Cydops-sooiten sterven in zeewater na eenige minuten , de Daphniae 

 na naauwelijks een kwartier uurs. Volgens plateau hangt de dood der 

 zoetwater-copepoden af van de inwerking van eenige der zoutea van het 

 zeewater. Wanneer men die zouten elk op zich zelf aanwendt en in de 

 evenredigheid, waarin zij in het zeewater voorhanden z^n, dan ziet men, 

 dat de chlorureten van sodium en magnesium op de copepoden als ver- 

 giften werken , maar dat de sulphas magnesiae zonder werking is. {Les 

 Mondes, 21 Avril 1870, pag. 719). D. L. 



De Axolotls te Pargs. — Aug. duméril berigt, dat het hem gelukt is 



