46 album: deb natuxjb. 



der proeven. [Quarterly Journal of Science , April 1870, pag. 291). Reeds 

 vroeger zijn aangaande liet werkelijk bestaan van spierstroomen twijfelin- 

 gen geopperd en heeft men die o.a. toegeschreven aan het verschil tusschen 

 het in- en uitwendige der spier, veroorzaakt door de scheikundige ver- 

 andering , die de tegennatuurlijk met de lucht in aanraking zijnde uit- 

 wendige oppervlakte der spier ondergaat. D. L. 



Physiologie van Sepia. — Bert heeft — 't geen trouwens kon verwacht 

 worden — bevonden , dat de uitsnijding van de groote ganglion-massa 

 boven den slokdarm de Sepia geen pijn of ongemak veroorzaakt, maar 

 het dier van vrijwillige beweging berooft en besluit daaruit , dat die massa 

 met de hersenen der Vertebraten moet worden vergeleken. De inhoud van 

 de speekselklieren en ook van de lever en het (zoogenaamde) pancreas 

 zijn zuur. De peritoneale coeca scheiden acidum uricum af. Strychnine 

 en curare hebben op Sepiae dezelfde uitwerking als op Vertebra^ten. {Quar- 

 terly Journal of Science , April 1870 , pag. 291). D. L. 



Nog iets over de geschiedenis van het paard en den ezel. — Bij de Aryas , 

 zegt LENORMANT , was het paard van ouds een huisdier (trekdier) en wel 

 vóór zij zich in verschillende natiën splitsten , want de naam van het paard 

 is in alle Arische talen dezelfde , in het Sanskrit acva , Zend acpa , Perzisch 

 asp , Armenisch asb , lithauwsch aszica , \2dÏQn eqims , grieksch 'ittttoc , afge- 

 leid van het primitieve 'ik'Coq en 'Lkkoq , dat alleen bij de Aeoliers bewaard 

 bleef, Gallisch epo5 , Gothisch öiViyw.s, oud-duitsch e/ii<. De naam beteekende 

 oorspronkelijk : het snelle dier. De ezel daarentegen heeft geen gemeen- 

 schappelijken naam bij de Aryas en de volken , die van hen afstammen , 

 en in de Keltische , Germaansche en Slawische talen is de naam van den 

 ezel steeds afgeleid of van asinus of van asellus. Wat de Grieksche bena- 

 ming aanbelangt , zoo heeft benfey aangetoond , dat deze drie vormen is 

 doorgegaan: otvoq , «(tioc en öroc ; van den tweeden vorm komt het latijn- 

 sche asinus. Maar otvoq is van Semitischen oorsprong: Hebreeuwsch atón , 

 meerv. atnut , Arameesch atdnd , Arabisch atan , meerv. utn. , — van het 

 wortelwoord atana : langzaam gaan. De conclusie aangaande het vader- 

 land en de verspreiding over de aarde van het paard en den ezel zijn uit 

 het gezegde , in verband met het vroegere (Bijblad , bl. 22) gemakkelijk 

 te trekken. 



Later heeft dezelfde lenoemant aangetoond , dat de Egyptenaren der 

 eerste dynastien , bepaaldelijk der 4e , 5e en 6e (4000 a 3500 jaren voor 

 onze tijdrekening) , drie soorten van antilopen {Antilope leucoryx , dorcas en 

 ellips iprymna) en een steenbok {Capra sinaitica) getemd en in zeer groote 



