WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 91 



gaande van het gedeelte , dat de elektronegatieve spanning verkrijgt , naar 

 het gedeelte , dat de elektropositieve spanning aanneemt ; en wederkeerig , 

 wanneer een geinduceerd ligchaam tot den natuurlijken toestand terug- 

 keert , ontstaat een stroom, gaande van het gedeelte, dat de elektroposi- 

 tieve spanning verliest , naar het gedeelte , dat de elektronegatieve spanning 

 verliest." 



Dit geleidt hem tot eene verklaring van het magnetisme der aarde. 

 Wanneer , zooals waarschijnlijk is , de zon een met positieve elektriciteit 

 geladen ligchaam is, dan zal het aardsche halfrond, dat naar de zon toe- 

 gekeerd is, elektronegatief , het tegenovergestelde elektropositief zijn. 

 Daar echter de zon schijnbaar om de aarde van het oosten naar het wes- 

 ten draait , moet de elektrische spanning der twee halfronden zich in 

 gelijke rigting bewegen. Er ontstaat derhalve een stroom , gaande van 

 het oosten naar het westen , welke de oorsprong van het aardmagnetisme 

 is. Maeco herinnert hierbij , dat , wel is waar , de elektriciteit zelve niet 

 door het luchtledig geleid wordt , maar dat , volgens een proef van vol- 

 piCELLi {Compt. rendus 1869 , 4 Oct.) de elektrische inductie zich des te 

 beter voortplant , naar gelang het luchtledig volkomener is. 



Hiermede in overeenstemming zijn ook de bakende verschijnselen van 

 het aardmagnetisme. Dit is , volgens sabike , het sterkst wanneer zich de 

 aarde in haar perigaeum, d. i. het digtst bij de zon bevindt. Ook het 

 viermaal in de vierentwintig uren , telkens na ongeveer zes uren , terug- 

 keeren van het maximum en het minimum , overeenkomstig den stand van 

 de zon in den meridiaan , wordt daardoor verklaard. Voorts ziet men 

 zoo ook ligtelijk in , dat de verschijning van vlekken op de zonsopper- 

 vlakte daarop invloed moet hebben. Daar ook de maan door de zon ge- 

 induceerd wordt , vindt ook de wederkeerige invloed der maan op het 

 aardmagnetisme daarin hare verklaring. Hetzelfde geldt van de planeten , 

 inzonderheid van Yenus. {BiUiothèque univers. Arch. génér. 1870, no. 153 

 p. 72). Hg. 



Flora van Ysland. — Ofschoon Ysland binnen den poolcirkel ligt en een 

 groot deel der oj)pervlakte bedekt wordt door bergen , waarvan vele tot 

 6000 voet hoog en voor de helft door eeuwige sneeuw bedekt zijn, is het 

 klimaat toch , tengevolge van den invloed des golfstrooms , betrekkelijk 

 zacht. Dit blijkt ook uit de flora. Onlangs heeft professor babington, 

 in het Journal of the Lmnean Society , eene kritisch bewerkte lijst gepubli- 

 ceerd van 467 soorten van phancrogamen op dit eiland. Daaronder zijn 

 er slechts 62, die niet in Groot-Brittanje voorkomen. Slechts 3 zijn be- 

 paald arctische soorten en worden ook in Noord-Amerika terug gevonden. 



Hg. 



