van 18 julij 1860. 39 



Over zoodanige tijdsbepalingen had airy een stuk in de afdeelingen 

 gelezen, ter wederlegging van eenige opmerkingen van Rev cl . hincks. 



Op den laatsten dag van het jaar 1861 zoude eene totale eclips plaats 

 hebben, die echter alleen in Noord- Afrika zigtbaar zoude zijn, meer of' 

 minder verwijderd van de kusten der Middellandsche zee. Maar eene 

 andere, beter geschikt voor de waarneming , zal in 1870 te zien 

 zijn , en wel in het zuiden van Europa. 



Thans overgaande tot de totale zonsverduistering van 8 Julij 1842, 

 die waargenomen konde worden in het zuiden van Frankrijk en 

 Italië, merkte spreker op, dat deze zoo weinig belangstelling inboe- 

 zemde , dat er slechts twee waarnemers uit Engeland vertrokken : 

 francis baily naar Pavia, en hij zelf naar eenen heuvel Superga , in 

 de nabijheid van Turin gelegen , waar hij voor het eerst eene totale 

 zonsverduistering waarnam in al hare grootschheid , of liever in al 

 hare vreeselijkheid. Niemand, die zulk eene eclips nooit bijwoonde, 

 kan zich daarvan het minste denkbeeld vormen ; van welk eenen graad 

 ook eene gedeeltelijke eclips moge zijn, en welk klein gedeelte van 

 de zonneschijf daarbij slechts moge zigtbaar blijven , kan men echter 

 van hare waarneming niet het minste besluit trekken omtrent den 

 indruk van eene totale eclips; hetgeen men dan waarneemt, is geheel 

 iets anders. De duisternis is geheel onderscheiden van elke andere; 

 zij heeft niet het minste van eenen sterk bewolkten dag, wanneer toch 

 de duisternis algemeen , maar ook het zwakke licht overal gelijkelijk 

 verdeeld is; terwijl bij eene totale eclips al het licht op één punt te 

 zamen gebragt is, even als bij een enkel licht in eene groote, duis- 

 tere kamer. Langs den horizon ziet men eene eigenaardige kleur , die 

 men weder nimmer anders te zien krijgt; men kan de zware, groote 

 slagschaduw van de maan zien aankomen over de aardoppervlakte met 

 zulke scherp geteekende randen, dat men onwillekeurig uitroept: udaar 

 komt het!' 1 Plotseling wordt het zwarte nacht; instinktmatig wendt 

 men den blik naar de plaats, waar men de zon zag verdwijnen, en 

 zie, daar is de donkere maan, als eene groote zwarte vlek, omgeven 

 met eenen ring van licht, »de corona", waaraan door onderscheidene 

 waarnemers somtijds de meest fantastische vorm wordt toegeschreven. — 

 Het is niet gemakkelijk om alsdan de sterkte van het licht met juist- 



