40 G. b. airy's lezing over de zonsverduistering 



heid aan te geven ; zij konde vergeleken worden bij die , wanneer de 

 zon 7 graden onder den horizon staat; men ziet niets voor zich uit, en men 

 zegt, dat de duiven haren weg niet kunnen vinden; evenwel meent 

 men opgemerkt te hebben , dat de corona schaduwen geeft. 



Slechts met weinige woorden wil spreker nu voor een oogenblik 

 melding maken van de zoogenaamde baily's kralen, een verschijnsel 

 door zijnen vriend baily , en later ook door anderen, waargenomen, 

 bij het begin der totale verduistering , of juist op het oogenblik dat 

 de zonnerand zich weder begint te vertoonen ; en waarbij die rand uit 

 eene afwisseling van lichte en donkere stippen of kleine kringen zoude 

 schijnen te bestaan en dus eenigzins op een snoer van digt aaneen- 

 sluitende , helder lichtende kralen zoude gelijken. Hij had niet den 

 minsten eerbied voor deze beschrijvingen, hij had nimmer iets derge- 

 lijks gezien en schreef het verschijnsel alleen toe aan slechte verre- 

 kijkers of zulke, waarvan het brandpunt niet zuiver gesteld was , zoo- 

 dat de heldere zonnerand tusschen de bergen der maan door werd 

 gezien; zijn vriend baily moest zeker het ongeluk gehad hebben, van 

 een slechten teleskoop te bezigen. 



Maar gedurende de eclips zag men andere verschijnselen, waarop 

 niemand bedacht was: de kijker, op de maan gerigt, deed zekere hel- 

 dere , roode , uitstekende vlekken zien , die op vlammen geleken , en 

 van de maan schenen uit te schieten ; zij waren buitengewoon helder 

 en ongeveer T V van de maansmiddellijn hoog. Toen hij de plaatsing 

 daarvan beschreef aan iemand , die naast hem stond , zag deze ze zeer 

 duidelijk en gemakkelijk met het bloote oog. Wat konden ze wezen ? 

 Zij werden door onderscheidene personen gezien , en er konde volstrekt 

 geen twijfel bestaan omtrent haar aanwezen , hoezeer ook de beschrij- 

 ving daarvan wederom zeer uiteenliep. Daar zij zich geheel onver- 

 wachts vertoonden , waren er geene maatregelen genomen om hare 

 plaats te bepalen. Geene waarschijnlijke onderstelling konde hare 

 natuur ophelderen ; de sterrekundigen wisten niet , wat er van te 

 maken. Een enkel waarnemer verontrustte de sterrekundigen door de 

 verzekering, dat hij ze ook op de maan zelve gezien had; maar na 

 eenig onderzoek kwam het eindelijk uit, dat hij door eenen gewonen 

 tooneelkijker gezien had, die viermaal vergrootte; en hiermede was 



