van 18 julij 1860. 43 



vingen , door anderen van deze verschijnselen gegeven , kwamen echter 

 de zijne niet altijd overeen, en het was soms, alsof men er zich op toege- 

 legd had om te toonen , hoeverre de verbeelding het wel konde brengen 

 in de opgewondenheid van het oogenblik. Terzelfder plaatse, Gothenburg, 

 observeerden nog petersen en chevalier, en hunne opgaven hadden 

 onderling even weinig overeenkomst, als met die omtrent de waarnemin- 

 gen op het vaste land gedaan. Sommigen stelden dien bomerang als regt 

 voor , anderen als krom ; sommigen meenden , dat hij van regt krom 

 werd, anderen, dat hij eerst krom was en daarna regt werd. Maar 

 op eenen anderen sterrekundige , die in Polen was gaan waarnemen , 

 otto struve, had hij het grootste vertrouwen, en diens opgave kwam 

 volmaakt met de zijne overeen. Struve deed daarenboven zorgvul- 

 dige metingen omtrent het grooter worden der verhevenheden aan den 

 eenen kant en het kleiner worden aan den anderen , en hij vond , dat 

 de uitkomst dezer metingen geheel overeenstemde met de snelheid van 

 de beweging der maanschijf voorbij de zon. Hieruit, mede in verband 

 met zijne eigene waarnemingen , moest worden afgeleid , dat die ver- 

 hevenheden wel degelijk tot de zon behoorden; want behoorden zij 

 daarentegen tot de maan , dan bestond er geene reden voor hare ver- 

 andering in grootte gedurende de beweging van dien wachter. 



Het groote verschil tusschen de beschrijvingen , die onderscheidene 

 waarnemers van deze zonsverduistering leverden , gaf echter aanleiding 

 tot de onderstelling, dat die verhevenheden geenszins in werkelijkheid 

 aanwezig waren, maar dat zij eerder tot die verschijnselen van inter- 

 ferentie van het licht behoorden , die onder den naam van buiging of dif- 

 fractie bekend zijn, en die met het waargenomene, oppervlakkig althans, 

 wel eenige overeenkomst aanbieden. Hieruit ontstond nu eene nieuwe 

 theorie omtrent deze vlamachtige verhevenheden , die der diffractie 

 namelijk, waarbij zij slechts ontstaan zouden door de buiging dei- 

 zonnestralen langs den maansrand. Spreker merkte op , dat wanneer 

 er eenig punt is , waaromtrent hij zich zoude kunnen veroorloven met 

 kennis van zaken en met eenig vertrouwen te spreken, het juist was 

 de theorie van de interferentie van het licht en het ontstaan der dif- 

 fractie-kleuren, en dit wel, dewijl hij dit onderwerp in bijzonderheden 

 had nagegaan en bestudeerd. En nu konde hij zich met die theorie 



