44 G. b. airy's lezing over de zonsverduistering 



niet vereenigen; daartegen pleitten voornamelijk twee gronden. Voor- 

 eerst de theorie der diffractie zelve: wel is waar zal het licht, dat 

 door eene naauwe spleet in een donker vertrek dringt en op een 

 scherm op zekeren afstand daarvan wordt opgevangen , op dat scherm 

 zekere gekleurde banden doen ontstaan, ten gevolge van de interfe- 

 rentie der lichtstralen ,• — maar wanneer men de spleet zelve waar- 

 neemt door eenen kijker, die juist gesteld is, dan ziet men bovenge- 

 noemde gekleurde banden niet. En dit laatste is nu juist het geval 

 bij den maansrand, wanneer men dien door eenen goed gestelden kijker 

 waarneemt. Den tweeden grond putte hij uit de waarneming van 

 diffractie-verschijnselen , die nimmer zulke soort van verschijnselen had 

 doen kennen, als er juist bij de zonsverduisteringen werden waarge- 

 nomen ; en uit dien hoofde durfde hij gerustelijk iedereen uitdagen 

 om door middel van diffractie iets te weeg te brengen, dat eeniger- 

 mate op de roode vlammen of verhevenheden bij eene zonsverduistering 

 zoude gelijken. Na al het aangevoerde achtte hij de theorie van dif- 

 fractie geheel gevallen. 



Met een paar woorden sprak airy over eene weinig gunstige en 

 slechts kort durende zoneclips van 7 Sept. 1858, o. a. op een gedeelte 

 van de Westkust van Zuid- Amerika te zien , die door eenige Braziliaan- 

 sche sterrekundigen en door eene Fransche expeditie werd waargenomen. 

 Ook bij deze verduistering werd op het verschijnsel der vurige verheven- 

 heden gelet, en daaromtrent werd in het bijzonder opgemerkt, dat zij 

 aan den eenen kant achter de maan verdwenen , aan den anderen kant 

 daarachter als het ware te voorschijn traden. Belangrijk scheen in 

 het eerst de waarneming van liais , dat de vlammen niet rood zou- 

 den wezen. Later echter, in 1860, maakte professor pole dezelfde 

 opmerking; maar deze was kleurblind, waaromtrent hij reeds vroeger 

 waarnemingen had in het werk gesteld, en op die wijze vonden dan 

 de gemelde, afwijkende beschrijvingen hare gereede verklaring. 



Nu ging Spreker over tot de zonsverduistering van 18 Julij 1860 

 en toonde haren loop aan, van de westkust van Amerika, waar de 

 Britsche en Amerikaansche autoriteiten juist bezig waren de gren- 

 zen van Vancouvers eiland te bepalen, — over het zuidelijke ge- 

 deelte van Engeland en de westkust van Spanje en Algerie naar de 



