van 28 JULU 1860. 47 



den dampkring toch steeds te sterk zoude blijven, vooral in de nabij- 

 heid der zon , om zulk betrekkelijk zwak licht te kunnen onderschei- 

 den ; die zwak verlichte planeten zouden altijd in het licht als ver- 

 drinken. De juiste plaats nu van deze planeten, geheel overeenstem- 

 mende met de uitkomsten van sterrekundige berekeningen , was hem 

 een sterk bewijs te meer voor de juistheid van bonomi's afbeelding. 

 Nog werd door sommigen op den maansrand een gekleurde ring waar- 

 genomen; zeker een merkwaardig verschijnsel, dat echter weder door 

 anderen of niet op dezelfde wijze werd gezien, of waarvoor anderen 

 eerder eene uitstrooming uit de maan in de plaats stelden. De aftee- 

 keningen van galson, mürray en weiler waren alle meer of minder 

 afwijkende en boden sommige vreemde verschijnsels aan , die moeijelijk 

 met elkander en met de overige waarnemingen waren overeen te 

 brengen. Ook professor plantamour uit Genève , die aan de oostkust 

 van Spanje waarnam , maakte drie opeenvolgende teekeningen van de 

 corona. 



Uit al deze teekeningen en waarnemingen bleek nu ten duidelijkste 

 het waarschijnlijke van de onderstelling , dat de corona zoude worden 

 veroorzaakt door eenen nevelachtigen dampkring tusschen de aarde en 

 de maan. Ten einde deze redenering helder in het licht te stellen , 

 moest hij eerst iets zeggen over gepolariseerd licht en wilde dit 

 dan met een paar proefnemingen ophelderen. Na eene korte beschrij- 

 ving van het dubbel-brekend prisma, toonde hij, hoe bij de omwen- 

 teling daarvan het ééne beeld rondom het andere konde worden be- 

 wogen, wanneer men gewoon, dat is hier, niet gepolariseerd licht 

 daartoe gebruikte. Wanneer hij evenwel aan het licht eerst eene zekere 

 terugkaatsing van eenen vlakken spiegel had doen ondergaan , en dan 

 de proef met dat teruggekaatste licht herhaalde , zoo bleek het, dat 

 het tweede beeld voor sommige standen van het dubbel-brekend prisma 

 verdween. Bij die laatste proef nu had het licht door de vooraf- 

 gaande terugkaatsing eene zekere verandering ondergaan , die men 

 polarisatie noemde ; en gaf aldus het dubbel-brekend prisma een eigen- 

 aardig middel aan de hand om te onderzoeken, of het licht, dat men 

 op eenigerlei wijze waarnam, al of niet gepolariseerd was, en zoo ja, 

 zelfs op welke wijze; deze werd toch bepaald door den stand van het 



