48 



G. B. AIRY'S LEZING OVER DE ZONSVERDUISTERING 



prisma, op het oogenblik dat het tweede beeld verdwijnt. Voor al deze 

 proeven werd een mikroskoop met elektrisch licht gebezigd , waardoor 

 het publiek ze goed duidelijk konde zien. 



Op die wijze nu was door eenen Engelschen waarnemer aangetoond, 

 dat werkelijk het licht van de corona gepolariseerd was, en dat het 

 derhalve teruggekaatst licht bleek te zijn. Verder had zelfs een 

 vreemdeling, prasnowski, gevonden, dat het zoogenaamde vlak van 

 polarisatie door de zon, het punt der corona en het oog van den waar- 

 nemer gaat. En nu men eenmaal deze uitkomsten had , was men een 

 goed eind op weg om aan te toonen, dat het licht der corona op 

 eenigerlei wijze door eenen dampkring, of althans door iets dergelijks 

 tusschen de maan en de aarde wordt teruggekaatst. Strekte de damp- 

 kring van de aarde zich nu tot de maan uit? Spreker wist het niet; 

 maar evenmin kende hij eene andere hypothese , die de verschijnselen 

 der corona konde verklaren. 



Thans konde hij overgaan tot de beschouwing van de roode vlam- 

 achtige verhevenheden der corona, het verschijnsel, waarop het 

 hier, als het voornaamste onderwerp van onderzoek, eigenlijk aankwam. 

 Het was namelijk de vraag, of zij tot de zon, of wel tot de maan, of 

 wel tot geen van beiden behoorden. Het laatste werd ondersteld bij de 

 vroeger reeds behandelde hypothese van diffractie; maar deze is toen 

 als ten eenenmale onhoudbaar verworpen , en ook de waarnemingen 

 van deze zonsverduistering hadden waarlijk geene aanleiding gegeven 

 om op dat besluit terug te komen. Ten einde verder de eerste onder- 

 stelling toe te lichten, dat de verhevenheden namelijk tot de zon zouden 



FiS- 8<*. Fig. 8*. Fig. Sc. 



behooren, had hij den (vroeger vermelden) toestel doen vervaardigen. 



