VAN 18 JULIJ 1860. 



49 



Hij onderstelde eene helder verlichte zon (Z) met roode heuvels aan den 

 omtrek; verder eene zwarte maan(M), die voorbij de zon heenschuiven 

 kan en gedeeltelijk die roode heuvels aan de eene zijde bedekt ; dan 

 zullen, — gelijk door de figuren 8a, 8b en 8c wordt opgehelderd , — 

 bij de voortgaande beweging der maan , die heuvels , — immers zoo als 

 zij nu als aanhangsels der zon gedacht worden — van vorm veranderen ; 

 de heuvels, die in de rigting der beweging liggen, moeten korter 

 worden, de overige, van welke zich de maansrand weder verwijdert, 

 daarentegen langer. Wanneer men integendeel onderstelt, dat die 

 roode heuvels , — zooals in de figuren 9 , — tot de maan zelve be- 

 hooren, dan zal het voortschuiven van de maan voorbij de zon op 



Fig. 9. 



Fig. 9. 



Fig. 9. 



zich zelf geene voldoende reden tot eenige verandering in den vorm 

 dier heuvels opleveren. 



En nu heeft niet alleen zulk eene vormverandering in de bewuste 

 roode verhevenheden werkelijk plaats , maar de waarneming schijnt die 

 verandering ook aan te geven, geheel in denzelfden zin, als uit de 

 eerste onderstelling zoude volgen; zij verdwijnen ten deele allengs 

 achter den maansrand , terwijl later andere weder van achter den 

 tegengestelden rand als het ware te voorschijn komen. Men konde 

 dus gerust de hypothese , dat deze verhevenheden tot de zon behoor- 

 den, voor zeer waarschijnlijk houden. 



Maar verder had faye nog gewezen op de volgende wijze van 

 voorstelling ten opzigte van ditzelfde verschijnsel. Stel dat er op het 

 oogenblik van de totale verduistering eene verhevenheid is aan den 

 top der zonneschijf, dan moet zij zich ter linkerzijde van het middelpunt 

 der maan vertoonen; juist in het midden der eclips zal die verheven- 

 1863. 4 



