50 



G. B. AIRY'S LEZING OVER DE ZONSVERDUISTERING 



heid juist boven dat middelpunt staan , en eindelijk bij het einde der 

 verduistering ter regterzijde zijn gekomen. Wanneer nu die verhe- 

 venheid steeds denzelfden vorm behoudt , zoo is het meer dan waar- 

 schijnlijk , dat zij tot de zon behoort (zoo als trouwens hierboven reeds 

 was afgeleid) en niet ontstaat door het zonlicht , dat tusschen de ber- 

 gen der maan zoude doorschijnen. En hieruit volgt dus nog een argu- 

 ment voor de boven gestelde hypothese , behalve het korter of langer 

 worden der verhevenheden , namelijk hare hoekverplaatsing ten opzigte 

 van het middelpunt der maan. Met andere woorden, wanneer men, — 

 zooals in onderstaande figuren 10a, 10& en 10c, — in gedachte 



Fig. 10a. Fig. 103. Fig. 10c. 



bij het begin der totale verduistering eenen straal der maanschijf 

 trekt tot aan eene verhevenheid, die dan juist gaat verdwijnen, en 

 men diezelfde verhevenheid bij het einde der totale verduistering 

 wederom kan waarnemen, dan moet bij onze onderstelling die straal 

 eenen zekeren hoek terug hebben beschreven ; behoorde daarentegen 

 die verhevenheid bij de maan, dan zoude die straal dezelfde rigting 

 hebben behouden. 



Ten einde zich nu omtrent dit punt, dat van groot gewigt scheen, 

 te kunnen overtuigen, had de Astronomer-Royal eenige strepen doen 

 snijden op een der oppervlakten van het terugkaatsend prisma , dat in 

 het brandpunt van zijnen kijker geplaatst was. Professor warren de 

 la rue had een dergelijk middel gebezigd , en daar hij ten gevolge 

 van langdurige oefening uiterst handig was in het afschetsen van hemel- 

 ligchamen , had hij twee teekeningen ter opheldering van dit punt ver- 

 vaardigd. En op beide wijzen bleek het, dat werkelijk de verheven- 

 heid juist zulk eenen boog langs den maansomtrek beschreven had , 



